Anne en ikzelf zitten aan de eettafel in de veranda. Tussen ons ligt de Zuidfranse krant "l'Indépendant" opengeslagen op tafel. we kijken beiden naar een artikel met als titel: "noodpakket". Het overlevingspakket is een aanbeveling vanuit het grote Brussel. We moeten samen klaar zijn.                                                                                                                                                                                                                                      -Waarop ? vraagt Anne.                                                                                                                                                                                                              -De grote catastrofe. Is mijn antwoord.                                                                                                                                                                                Enkele weken geleden deelde de Franse overheid aan iedereen een gids uit waarin vermeld werd wat we absoluut in huis moeten hebben in geval van "de grote catastrofe". Wij hebben die gids niet gekregen. De berg is of te hoog of te ver af om bedeeld te worden. Misschien gebeurt die catastrofe enkel in de grootsteden. Oef.                                                                                                                                                           -Wat voor een catastrofe? oppert Anne                                                                                                                                                                               -Overstroming? zeg ik grijnzend. Anne kijkt mij aan alsof ik de grote domkop ben.                                                                                                      -Een langdurige stroompanne. vernoem ik vlug.                                                                                                                                                                -Zoals we bijna jaarlijks mee geconfronteerd worden. En die vele keren moesten we onze plan trekken en bestond de nood aan     dat noodpakket niet volgens Brussel en de Franse overheid, antwoord Anne verbolgen.                                                                                    -Of een cyberaanval en volledig afgesloten van de buitenwereld. haast ik mij als derde mogelijkheid.                                                            -Dat zou iedereen misschien even goed doen. vermeldt Anne.                                                                                                                                      -De grootste bedreiging is natuurlijk de Russische invasie. Poetin verzamelt, volgens de Europese leiders, al jarenlang troepen aan de grenzen met Polen, Finland en de Baltische staten. Russische drones vliegen over en weer op verschillende belangrijke plaatsen in Europa. Niemand krijgt ze uit de lucht gehaald. Niemand, behalve tijger Theo, heeft ze zelfs gezien. De dreiging is pertinent en miljoenen worden om die reden in defensie en Oekraïne gepompt. Onze miljoenen                                                                  -Wat zouden we toch zonder Europa beginnen, antwoord Anne boosaardig.                                                                                                            -Een Zwitsers mes heb ik in de auto. En ik begin met het aflezen van wat absoluut in het noodpakket moet zitten.                                          -Het is wel niet rood maar identiek hetzelfde en goedkoper dan het Zwitserse. Ik weet zelfs niet meer waar en wanneer ik het heb aangeschaft. Toen kon ik nog geen kalachnikov vinden op de markt. Nu smijten ze ermee naar uwe kop in Molenbeek en de Franse 'bidonvilles'. ga ik verder.                                                                                                                                                                                            -Een radio-wereldontvanger op batterijen. vervolg ik het lijstje.                                                                                                                              Anne zet het radiootje dat ze onlangs kocht op Amazon op de tafel. Het werkt op zonne-energie want het heeft zijn eigen klein zonnepaneeltje. Het werkt zelfs als je met een zwengel handmatig energie verwekt. Het is een beetje te vergelijken met de dynamo van de fiets. Maar het eenvoudigste zijn de batterijen en die zijn gekocht in de Action.                                                                                                             -Misschien moeten we wat extra batterijen aanschaffen. zeg ik blij verwonderd terwijl ik het kleine gele wonderding om en om draai. De kleur vind ik echt wel krachtig. Een bepaalde politiek strekking zou het geel-zwarte ding weer te nationalistisch vinden. Maar de periode waarin we het zouden gebruiken, zullen die overtuigingen geen punt meer uitmaken.                                                                                                 -Niet bederfelijk voedsel. leest Anne. Dat zijn dan conserven, rijst, pasta, en....                                                                                                     -Wijn, bier, aperitieven, koekjes, pralines, foie gras... vervolg ik proestend. Wat dat betreft hoeven we ons zeker geen zorgen te maken. Mogelijke hongerige plunderaars komen zeker aan hun trekken en terwijl die smullen, laten ze ons hopelijk met rust. En wat met eten voor onze Wannes en Franky, alléé de huisdieren. Geeft Europa daar geen aanbeveling voor?                                             -Jawel. antwoord Anne snel terwijl ze met haar vinger de passage in het artikel aanwijst.                                                                                           -Zes flessen water. vervolgt ze.                                                                                                                                                                                               -Wie draagt er zes flessen? Is één niet genoeg? Natuurlijk kennen die gasten uit Brussel geen waterfilters. Ze worden nochtans verspreid door die andere gangsterbende: de WHO. antwoord ik snedig.                                                                                                                   -Hebt gij een fluitje? vraagt Anne plagend. Ze weet dat ik niet op mijn vingers kan fluiten. Ze plaagt mij daar al ons lange leven samen mee.                                                                                                                                                                                                                                               -Volgens deze uitleg heb je dat nodig om je aanwezigheid van hulpverleners kenbaar te maken. Alsof die hulpverleners tijdens een grote ramp op de boerenbuiten naar slachtoffers zullen zoeken. De steden zullen wel eerst aan bod komen. Dat heeft de media ons al meerdere malen duidelijk gemaakt zoals met de aardbeving in Turkije of de wateroverlast in Marokko. gaat Anne verder.                                                                                                                                                                                                                                             -We hebben meerdere fluitjes. We kunnen fluitend sterven tijdens de oorlog tegen de Russen. Trouwens met u aan mijn zijde heb ik geen fluitje nodig. repliceer ik charmant.                                                                                                                                                                 -Contant geld, reservesleutels...                                                                                                                                                                                           -Kogelpen en papier. gaat Anne verder.                                                                                                                                                                               -Naar wie moeten wij schrijven. Of is dat om een briefje op de deur te plakken met: we zijn niet thuis, we zijn op zoek naar eetbare planten en een everzwijn. reageer ik verhit. Dat is al zo goed als die gezelschapspelen die hier ook vermeld worden. We zullen efkens een spelleke "stratego" spelen terwijl de Russen het land plat bombarderen. Neen, mijn vlag zullen ze niet snel pakken. Ze staat helemaal achteraan. Of we spelen dat op onze hotelkamer wanneer onze woning is afgebrand in een monsterbrand die is aangestoken door een pyromaan en wanneer de brandverzekering ons heeft meegedeeld dat de helft van de woning nog bruikbaar is ook al stinkt dat naar barbecue.                                                                                                                                       -Je moet u niet opwinden. onderbreekt Anne mij snel. Met dit noodpakket zouden we het drie dagen overleven. Daarna mag je doodvallen want je hebt goed de instructies van het wijze Europa opgevolgd.                                                                                                       -Misschien moeten we een woordenboek Russisch-Nederlands aanschaffen? opper ik.                                                                                     -Ziet dat ze u als collaborateur aanhouden? Neen, we moeten onze buren vaak aanspreken staat hier. zegt Anne.                                 -Amai al een geluk dat we de Peylles, onze vorige buren, uit de weg hebben geruimd. Trouwens de meeste mensen hebben nu al ruzie met hun buren en die moeten ze in tijden van rampen en noodpakket aanspreken. Het zijn dan geen burenruzies meer maar buurtoorlog denk ik. lach ik het voorstel weg.                                                                                                                                                          -Het is allang goed. Kom ik zal u nog eens leren te fluiten. Besluit Anne.