1 april 2026.  Slecht weer en wat doe je dan?

 

 

Gelukkig hebben we de twee voorgaande weken goed gewerkt zowel op het domein als in het huis, want deze week zijn we door het weer verplicht om binnen te blijven. 's Morgens is het drie graden en overdag stijgt de thermometer niet hoger dan acht graden. De lucht is grijs en het regent regelmatig. Een koude noordwestenwind teistert onze berg en maakt de koude nog schrijnender. Ons houtvuur brandt nu heviger dan tijdens de ware winter. Tot begin deze week zouden we meer overschot brandhout hebben dan vorig jaar, maar bij deze te lage temperaturen voor de tijd van het jaar, zal de voorsprong snel opgebrand zijn.                                                                                              We werden te vroeg verwend met een paar weken heerlijk weer. De zon verwarmde de natuur en daardoor dacht ik dat het moment om in de tuin te werken definitief was aangebroken. Maar de waarheid is vandaag volledig anders. Ik hoop dat de citroenboom die ik heb vrijgemaakt van zijn winterjas, de late koude overleeft. De geplante flageolets zullen hun kopjes niet durven boven steken. De gezaaide snijsla en wortelen zullen er langer over doen om te ontkiemen. Ik heb mij laten vangen door die paar dagen vroege lente. Moeder natuur heeft mij een lelijke loer gedraaid. Maar goed op zich niet zo erg, we waren al een beetje vooruit op schema. De tuin is klaar en wacht enkel op de lente. Ik heb reeds eenmaal het gras gemaaid en dus rest er ons niets dat dringend is.

In huis is alles voorbereid om een douche te plaatsen in onze badkamer op het gelijkvloers. Tot nu stond hier een bad en dat wordt nu vervangen een inloopdouche. Het ligbad is reeds verwijderd. Maar met het plaatsen van de douche liep het even fout.                               De afmetingen in de folder zijn anders dan in realiteit. Het plafond is hier maar 217cm hoog en de douche die ik heb aangekocht heeft, volgens de folder, een douchebak die 13cm hoog is op een totale hoogte van 204cm. Ik wist dat ik de douche op een verhoogje van 6cm moest plaatsen om het afvalwater vlot te laten weglopen. Er bleef 7cm over en dus genoeg speling om de panelen van de douche te installeren.  Bij het uitpakken van de douchebak bleek die 19cm hoog te zijn, waardoor mijn hele berekening in het water viel. De plaatsing van de douche kon onder deze omstandigheden niet doorgaan. Ook de loodgieter zag geen andere oplossing. De enige mogelijkheid volgens hem was de douche terug te sturen naar de fabriek en een andere te bestellen. De werken lagen stil en ik nam contact op met de internetwinkel van de douche. 

Ik stuurde hen foto's met de afmetingen uit hun folder en van de opmeting van de hoogte van de douchebak die ze mij verzonden hadden. Ze gaven dadelijk hun fout toe. Drie oplossingen werden mij aangeboden: terugsturen, forse korting of een douchestoeltje gratis. Na lang beraad met Anne besloten we voor de korting te gaan want ik had een oplossing gevonden. Om de douche alsnog te kunnen plaatsen, moest ik de hoogte verlengen en dat kon ik door het plafond van de badkamer open te breken.

Zo gezegd zo gedaan. Het geheel weer mooi afsluiten na de installatie van de inloopdouche zal een paar ander mouwen zijn. Maar dat is denk- en doe werk voor later. Nu is het wachten op de loodgieter om de douche dan toch nog aan te sluiten.                                                      Waarom al dat gedoe om een bad te vervangen door een douche? Wel, op onze oude dag kunnen we misschien geen trappen meer doen en dan wordt douchen in de badkamer op de eerste verdieping waarschijnlijk een zware opdracht voor ons oude lichaam. Vandaar hebben we er voor gekozen om de badkamer beneden aan te passen aan onze eventuele heel hoge leeftijd. Dit zal het laatste werkje zijn, waardoor ons huisje ook op onze oude dag zonder problemen onze thuis kan zijn.

 

Ondertussen heeft in de tuin een professionele tuinexpert een paar hoge bomen ingekort en uitgedund. Een twaalftal bomen torenden hoog uit boven de carpoort en het werkhuis. Bij felle wind vormden ze een groot gevaar voor beide gebouwtjes. Daarenboven vielen hun vele bladeren,  zaden en kleine takjes in de dakgoten. Het is een groot werk om die vooral in de herfst en de winter vrij te maken. Niettegenstaande mijn harde kuiswerk vloeiden vele bladeren toch nog de watervaten in. Dit water is uitsluitend bestemd voor de tuin. Maar om geurhinder te vermijden, kuiste ik ze toch geregeld uit. Nu de bomen zijn getopt hebben we hiervan geen last meer. 

Drie mannen hebben twee dagen flink doorgewerkt om de twaalf essen klein te krijgen. De baas klom als een bergbeklimmer hoog de top in en maakte van daaruit  de boom stukje voor stukje kleiner. De andere twee verzamelden onderaan de takken. De takken die dikker dan vijftien centimeter waren, werden verzaagd op ongeveer één meter lengte. Deze dienen later als brandhout voor ons. De kleinere werden ter plaatse vermalen tot bruikbare meststof. Ze hebben heel wat hout voor één van onze volgende winters verzameld. We kunnen het niet dadelijk gebruiken om twee redenen. Ik moet het hout nog verzagen op 33cm en vervolgens moet het tenminste twee jaar drogen om verbrand te kunnen worden in onze kachel. Maar goed het mooie werk, levert ons een mooie voorraad brandhout op. De essen kunnen zolang opnieuw hun groei opstarten en terug groot worden. Wij zullen de nieuwe hoge essen niet meer meemaken, dus zal een andere eigenaar ze opnieuw, vele jaren later, moeten knotten of omleggen.

We zijn bijna Pasen. Anne en ik hopen op beter en mooi weer. De lente mag nu eindelijk echt zijn intrede doen. Ik kijk uit naar een beetje zon en wat aangenamere temperaturen. Verder gaat alles hier in Puivert zijn gewone gangetje en hebben wij tot op heden nog niet veel last van de veel hogere benzineprijzen. We hebben, geluk bij een ongeluk, een nieuwe wagen en die rijdt op E10 en dus goedkoper dan diesel vandaag. Meer nog, deze auto is een hybride en in deze kleine bochtige wegen rijden we veel op de batterij. Dat scheelt een stuk voor onze portemonnee. Ik ben heel tevreden over de nieuwe aankoop en heb mij intussen al eigengemaakt aan al die nieuwe snufjes. Het is onvoorstelbaar hoe techniek vooruitsnelt op een tiental jaren. De vorige wagen was 12 jaar oud en dus nog klassieke mechaniek. Nu zitten we in een rijdende computer met ogen rond en om. De auto rijdt mét ons en verplicht ons aan de regels te houden. Vroeger zou ik als rebel in opstand zijn gekomen maar vandaag als gepensioneerde laat ik mij graag rijden. Of hoe een mens naargelang zijn leeftijd toch zijn pluimen verliest.