8 november 2026. Een week van grote en kleine werken. 

Deze morgen tijdens de ochtendwandeling ontmoette ik zes vaarzen. Ze kwamen omhoog gestapt vanuit de toegangsweg naar de Bordeneuve(onze buren). Ik schrok wel even. De zes vriendinnen keken me met verbaasde ogen aan en wachtten blijkbaar op wat ik ging doen. Ik bleef eventjes stokstijf stilstaan maar fluisterde dan toch een paar zachte woorden om de zes zwaargewichten op hun gemak te stellen. De leider van de bende stapte doelbewust verder de weg op en wandelde van mij weg de col op. Vier anderen van haar collega's volgden haar gedwee terwijl de zesde een paar stappen mijn richting uitkwam.                                                                                                            Ze was volledig wit terwijl de andere vijf bruin waren. Was zij een specialleke? Ze hield er alleszins een eigen willetje op na. Ze stopte op een meter van mij en keek me met haar grote zwarte ogen doordringend aan. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik wilde een stap achteruit zetten maar stond aan de grond genageld. Niet dat ik bang was hoewel haar grote horens behoorlijk indruk op mij maakten. Eén houw van zo een wapen en je kan de wereld wel vaarwel zeggen.                                                                                                                                         Het krachtspel duurde een twintigtal lange seconden tot ze zich omdraaide en haar kudde vervoegde. Ik voelde mij zo klein en alleen op dat ogenblik. Wannes zou wel korte metten maken met deze jonge, prachtige juffrouwen. Zijn gegrom en geblaf alleen al, vanop verre afstand, zou een mogelijke ontmoeting tussen mij en de vaarzen zo goed als onmogelijk gemaakt hebben. Ik zou mij veilig en beschermd voelen als hij aan de leiband zou trekken om het eventuele gevaar te lijf te gaan.                                                                                                Maar Wanneske is ondertussen reeds veertien dagen overleden en kan alleen maar toezien vanuit die andere wereld. Misschien staat hij daar wel te blaffen en verbaast hij zich over het feit dat ik niet reageer. Of zou hij de onoverbrugbare grens tussen onze wereld en het hiernamaals nu kennen. Hopelijk vindt hij mij dan dom omdat ik zijn wereld niet kan vatten. Die dimensie die vlees en bloed niet kan betreden en die ons bewustzijn sinds lange tijd niet meer beheerst. 

De voorbije week heb ik goed gewerkt. Dinsdag ben ik aan de plantbak in de serre begonnen. Vandaag kan ik met fierheid zeggen dat hij afgewerkt is. De binnenkant is zelfs tweemaal gevernist. Ik hoef nu nog enkel een plastic folie aanbrengen en dan kan in het voorjaar de verse grond erin. Ik ga onze zelfgemaakte potgrond gebruiken en hoop dan op mooie jonge sla- en andere plantjes. Het zal een heel stuk gemakkelijker werken worden. Alles staat nu op heuphoogte en schouderhoogte waardoor ik zelfs niet meer door mijn knieën moet gaan.

Verder heb ik, samen met onze tuinman Leo, het gekapte hout uit het bos aan de zuidzijde van het domein, naar boven gesleurd en gestapeld. Dit was dringend want ik had nog brandhout besteld en dat werd verleden donderdag geleverd. Om die reden is onze tuinman ook de vrijdag nog langs gekomen. Met ons tweetjes hebben we op twee uurtjes vier stèren hout gestapeld. Deze oude had in het begin wat moeite om het jeugdige tempo te volgen maar naar het einde was het kaarsje van de hevige jongeling stilletjes aan het uitgaan. Leo noemde mij een diesel maar ondertussen weet ik wel beter. Krachten verdelen over het werk leidt tot betere resultaten. De ervaring en de vergevorderde leeftijd hebben mij dat verplicht geleerd. Kortom onze voorraad hout voor deze winter is weer in orde.                                    De kachel brandt ondertussen weer van 's morgens tot 's avonds. De nachten zijn kil en fris terwijl het overdag vrij goed is. De koude oostenwind gooit regelmatig roet in het eten. Was die er niet dan was het aangenaam buiten.                                                                              Het is natuurlijk november en dan laat de komende winter zich voelen. Anne zorgt dat alles klaarligt om elke morgen het houtvuur aan te steken. Zij maakt regelmatig pakjes van krantenpapier waarin ze sprokkelhout steekt. Het kleine aanmaakhout ligt gesorteerd en voor het grijpen. Zij sorteert van heel klein hout naar fijner aanmaakhout, dan wat dikkere stokken tot de uiteindelijke blokken brandhout. Het vraagt heel wat werk en voorbereiding om gemakkelijk en eenvoudig dagelijks de kachel te ontbranden. Vroeger liet Anne de houtkachel de hele nacht doorbranden maar dat vindt ze ondertussen nutteloos. Ze merkte op dat het verlies van warmte in graden uitgedrukt niet echt groot was als het vuur 's nachts niet brandde. Daarenboven was de winst van hout aanzienlijk en was dus haar beslissing snel genomen. Ik kon niet anders dan beamen na haar grondige analyse.