Week 14. Boomstammen.

Het verschil wat de passage op onze berg betreft is voor de " confinement" of daarna quasi hetzelfde. Veel heeft uiteraard te maken met de boomhakkers die karrevrachten bomen wegsleuren uit de bossen rondom ons. Voorlopig kappen ze enkel de bomen onderaan de vallei ten noorden van ons huisje.                                                       Ikzelf heb van deze gelegenheid gebruik gemaakt om een paar dennenboomsstammen mee te sjouwen naar huis. Ik hoef minder te vrezen voor veel verkeer 's ochtendsvroeg en de kapfirma maalt er niet om. Het zijn boomresten die ze helemaal niet meer gebruiken en die dus achterblijven om weg te rotten. Deze stammen zijn of te klein of ze zitten te diep of te ver weggestoken zodat ze met de grijper van de vrachtwagen niet kunnen opgetild worden. Deze boomstammen meten allemaal juist twee meter en dertig centimeter. Waarom? ik zou het absoluut niet weten. Ik heb er mij de laatste dagen zot over gepiekerd maar blijf zonder antwoord. Mocht één van jullie weten waarom de boomstammen op deze lengte worden afgezaagd, laat het mij dan aub weten.                  

 Met de boomstammen heb ik onze hondenbegraafplaats mooi afgebakend. Hier hebben we onze Juan en ons Babetje begraven en Anne heeft er nog eens extra bloemen op gezaaid. De Akelei die ze een paar jaren terug hier heeft gezaaid, groeit fraai en heeft zich enorm uitgespreid.                                                                                             Onze twee mannen liggen hier fijn, zij aan zij zoals ze vroeger samen door de bossen renden flank tegen flank. We denken nog vaak aan hen. Ik ben blij dat hun plaatsjes weer goed zijn afgebakend. Dat zijn we onze trouwe viervoeters trouwens verschuldigd.                                                                                                                                             Er rest nog één plaatsje vrij voor onze Wannes. En of er na deze grote sloeber nog een hond ten tonele verschijnt, zal afhangen van onze leeftijd en hoe de wereld evolueert? Op oudere leeftijd moet je oppassen dat je hond niet alleen achterblijft want de kans dat hij dikke miserie tegemoet gaat, is dan heel groot en dat is nu net wat geen van ons, als dierenliefhebbers, zijn huisdier zou willen aandoen.

                                                                                                                                                                                                        Zoals ik reeds vertelde, hebben ze op de berg achter ons domein, de grote sparren tegen de grond gelegd. Ze hebben "voorlopig" enkel deze dikke zeventigers verzaagd en weggesleurd. Hun selectief bomen zagen, zorgt wel voor veel collaterale schade. Zo blijven heel wat omgezaagde eiken/essen gewoon liggen. Ze hebben ze omgelegd omdat ze in de weg stonden van hun grote machine.                                                                                                              Toen ik na een verkenning met onze Wannes de ravage zag, begreep ik onmiddellijk dat hier voor mij een schat was weggelegd. Ik heb ondertussen al een aantal eiken stammen naar beneden gereden met een grote bakkruiwagen. Het is moeilijk werk omdat ik de lading op de kruiwagen in evenwicht moet houden terwijl ik op het smalle boswegje door het gewicht, gewoon achter de bak meestrompel. Soms doorkruist Wannes dan ook nog eens mijn loop, want hij denkt dat ik een spelletje speel.                                                                                                          Als je die lopende sukkel achter een oude bakkruiwagen, overladen met zware eiken boomstammen en een blaffende opspringende ronddansende zwarte Duitse scheper, de berg ziet aflopen, dan waan je je in een You-Tubefilmpje. Nog beter wordt het als ik het overladen gevaarte moet lossen en het alleen, enkele tientallen meters met een exponentiële versnelling de lichtglooiende helling afrijdt om enfin de kant in te vliegen en tussen enkele bomen tot stilstand te komen.                                                                                                                                                       Als ik dan opnieuw de lading op de kruiwagen moet laden en deze vervolgens op de weg moet trekken dan is mijn kaarsje wel uit en slof ik als een uitgeputte dwangarbeider naar huis. De tas koffie maar vooral het praliné paaseitje smaken mij dan extra aan ons tafeltje op het gras in een heerlijk zonnetje.                                        Volgende winter zal ik bij onze warme houtkachel met dank terugdenken aan deze zware karwei die ik met lange tussenpauzes heb afgerond.

                                                                                                                                                                                                           Ik ben vorige zaterdag boodschappen gaan doen. Eigenlijk een beetje om onze voorraad aan te vullen en vooral het drinkwater, dat we aan de bron in Alet halen. Het verwonderde mij hoeveel verkeer er was op de kleine sluipwegen van en naar Limoux. Op de "Route Nationale" van Carcassonne naar Quillan was het dan weer heel rustig. Bizar, zouden dan toch heel wat mensen zonder reden zomaar rondtoeren. De vrees voor boetes is wel groot maar niet groot genoeg voor sommigen. Het was uiteraard wel heel zonnig en warm en dat lokt veel volk uit hun "kot". Ik stond wel versteld want de meesten hebben hier een tuin en hoeven dus niet op zoek naar een plaats om uit te waaien.                                                                                                                                                                           Ik dacht dat ze misschien op zoek waren naar zaaigoed en plantjes omdat het seizoen komt aanwaaien. Toch niet, want voor het tuincentrum, dat open was, stond geen enkele wagen geparkeerd. Ikzelf ben er domweg voorbijgereden als ik terugkeerde van de Leclerc waar ik onze internetbestelling aan de drive was gaan ophalen. Jawel, de drive, want van Anne mag ik nergens binnengaan. Zeker niet in de hyper-Leclerc omwille van zijn airco en daar kan ik haar geen ongelijk geven.                                                                                                                                   Ik had dus even moeten binnenspringen in het tuincentrum om te zien of ze misschien reeds tomaten- of andere plantjes hadden. Vandaag horen we op het ochtendnieuws dat deze tuincentra in Frankrijk mogen openen en dat ze vanaf heden bij de noodzakelijke winkels behoren. We mogen, als we het verplichte uitgangspapiertje invullen dus op tocht naar een tuincentrum.                                                                                                                                              Ik zal misschien op het einde van deze week eens rijden hoewel ik veel planten zelf gezaaid heb en ze binnen dit en twee weken kunnen uitgeplant worden. Toch koop ik elk jaar een paar speciale soorten om de moestuin wat meer "cachette" te geven. Kwestie van een beetje snob te zijn, want veel anders rest er ons niet meer om mee uit te pakken.

Kortom, Anne en ik zetten ons leventje stilletjes verder. Het goede weer kondigt een fijne zomer aan. Hopelijk een warme die dan zo het virus terugdringt. De zomer zal rustig verlopen. De eerste bezoekers worden pas verwacht in de derde week van mei want het familiebezoek op het einde van de paasvakantie is afgeblazen. Hopelijk kunnen de vrienden in mei wel langskomen, Het zou alleszins een aangename verrassing zijn en het begin inluiden van een nieuwe tijd zonderde huidige beperkingen en maatregelen.                                                                                         De wereld zal er alleszins helemaal anders uitzien. Zou de mens iets geleerd hebben uit deze situatie. Misschien? Het zal nog bang afwachten zijn hoe het economisch gesteld is met onze wereld. Ik denk dat de economische gevolgen niet te overzien zullen zijn. Maar dat is gespreksstof voor later. Voorlopig eerst volop smaken van rust, stilte, een zalig drankje en hapje in een zeteltje in het openbloeiende fel groen in het lentezonnetje.                             Geniet met volle teugen van deze unieke kans.