Week 50. Feestweekend.

Wat aanvankelijk leek uit te lopen op een sisser werd nadien toch een weekend vol vrolijkheid en feest. De eerste alarmerende berichten kwamen reeds woensdagavond telefonisch onze huiskamer binnen gedwarreld. Onze vrienden die ons zouden helpen het huwelijksverjaardagsweekend gemakkelijk door te komen, belden ons om te melden dat hun vlucht Charleroi-Carcassonne was afgelast. De staking van de Franse spoorwegbonden leek voor problemen te zorgen. Marc zei eenvoudigweg dat ze donderdagmorgen heel vroeg met de wagen zouden afreizen. Ik kon mijn oren niet geloven maar doortastend als onze vrienden zijn, vertrokken ze de volgende ochtend.                Donderdag zouden de eerste genodigden afreizen vanuit Zaventem maar ook zij bleken problemen te hebben. Hun vlucht was aanvankelijk uitgesteld en nadien geannuleerd. De middagvlucht bleek volgboekt en later ook geannuleerd, dus restte er hen alleen nog de avondvlucht. Deze vlucht zou zeker doorgaan en het nodige werd gedaan voor hun zitjes.                                                                                                                                                                  Anne en ik vreesden het ergste. Ik wist dat het treinpersoneel staakte maar zag geen problemen voor de vliegtuigen en nog minder voor de huurauto's. We hoopten dat het slechts om een paar kleinere luchtvaartproblemen ging. Maar dan hoorden we op de Franse televisie dat ook de onderwijsbonden, het verplegend personeel en tot overmaat van ramp politie en brandweer de staking steunden. Een paar vakbondsmannen op luchthavens die solidair zijn met de stakers en je hebt een pak problemen met de vluchten. Want als de brandweer op een vliegveld het werk neerlegt dan kan de veiligheid van landende en opstijgende vliegtuigen en hun passagiers niet gegarandeerd worden en zijn alle vluchten d'office geannuleerd. Dit bleek het geval te zijn in de luchthavens van Carcassonne en Toulouse.                                                                                                Onze vermoedens werden bewaarheid. Rond negen uur 's avonds belden onze eerste gasten dat ook hun avondvlucht geannuleerd was en ze dus niet op ons feestweekend konden zijn. De vijf genodigden hadden al het mogelijke gedaan maar zonder succes. Mijn neef en nicht, die deel uitmaakten van deze groep, gaven niet op en vertrokken vrijdagochtend zeer vroeg met de wagen. Zij arriveerden laat die vrijdagavond en schoven, moe of niet moe, mee aan tafel in Puivert.                                                                                                                                                   Wij hebben een duizendste geluk gehad. Blijkbaar is er diezelfde vrijdag maar één vliegtuig geland in Toulouse en daar zaten een deel van onze genodigden op. De piloot was opgestegen hoewel hij niet wist waar hij zijn vliegtuig aan de grond kon zetten in stakend Frankrijk. Na een paar rondjes boven Toulouse kreeg hij dan uiteindelijk toch toestemming om te landen. Wie weet waar hij anders was naar toegevlogen? Ergens diep in Spanje? Zoals een ander koppel vrienden die een omweg maakten via Barcelona en ook laat dezelfde vrijdagavond aan onze tafel aanschoven. Een ander koppel zag hun vlucht vanuit Milaan geannuleerd maar herboekten en vlogen eerst op Brussel om alsnog zaterdag te landen in Carcassonne. Via de telefoon meldde mijn schoolvriend dat hij willens nillens de feestavond zou meemaken en dat deden ze ook.                                                                                                    Andere genodigden hadden ook op vrijdag met Ryanair geboekt en deze vlucht geraakte in Frankrijk al was het wel met heel wat vertraging. Een derde deel van onze vrienden kende geen problemen omdat ze met de wagen afreisden. Anne en ik hebben die twee dagen tussen hoop en vrees geleefd. We waren zo verwonderd en verrast over de inzet en het doorzettingsvermogen van onze familie en vrienden dat deze stresserende gebeurtenissen alleen al, onze harten deed sneller slaan. Uiteindelijk, vrijdagavond laat zaten we met alle vrienden, gezellig samen aan tafel in de Pamir(Puivert) en genoten we van een heerlijk voorgerecht en pizza's.

Zaterdagochtend waren alle reisavonturen achter de rug. Iedereen had een goede en soms zeer verdiende nachtrust achter de rug. Er restte ons alleen maar te genieten van het weekend, de vele gesprekken en de vele lachende gezichten. De sfeer was dadelijk goed. De vele reisavonturen had veel mensen dichter bij elkaar gebracht en de eenvoud waarmee iedereen met iedereen de ambiance deelde was prachtig. De dag begon met een bezoek aan Guinot, een familie die voortreffelijke Blaquette produceert. De gids was zo bezield door alles wat met deze bubbeldrank te maken heeft, dat zijn enthousiasme ons allemaal dadelijk charmeerde. Op een heel duidelijke manier en met alle toeters en bellen vertelde hij ons het verhaal van de oudste bruisende witte wijn ter wereld, die hier in St-Hilaire voor de allereerste keer opborrelde in een vergeten vat witte wijn. Na de aangeboden proeverij en aperitief was het tijd om het buikje te vullen.                                                                                                                              Anne en ik kozen voor een eenvoudig café-restaurant bij Carine en Christian op de avenue in Limoux. Zoals afgesproken hadden ze ons vier tapa's(inktvis, worstjes, patatas bravas en trompettes de mort of hoorn des overvloed) voorbereid, die we door middel van tandenstokers verorberden. Ik had eerst zijn potje met tanden- stokers op onze tafel nog niet zien staan en vroeg aan de patroon( Christiaan) naar vorkjes. Hij toonde mij het potje en zei breedlachend: "PikkePikkePik!!" Ik lachte op mijn beurt heel erg mee en herinnerde mij dat we dit hadden afgesproken: tapa's zonder bestek met een rode en witte pichet gevolgd door koffie of thee.                            In de namiddag bezochten we in twee groepen het hoedenmuseum in Esperaza. Ook hier was onze gids zeer enthousiast en wilde hij willens nillens zijn programma afwerken. Ik had met hem bij voorbaat wel een tijdschema afgesproken en gelukkig maar want deze begeesterde man kon uren vertellen over de vilt- en hoedenindustrie.        

                                                                                                                                                                                                Zaterdagavond vierden Anne en ik dan ons 25-jarig huwelijk omringd door familie en vrienden uit België en Frankrijk. Het aperitief was mooi gepresenteerd. De fluitjes stonden in hartvorm klaar om gevuld te worden en de hapjes klaar voor iedereen om van te snoepen. Het diner was lekker en volgde heel vlot. Een dikke duim voor Didier, de patroon van het hotel die ervoor zorgde dan er geen wachttijden waren. De kalfsoesters met morillesaus waren mooi rosé gebakken. Alles was pico bello. Anne en ik hadden zelf de wijnen gekozen en vonden die uiteraard heerlijk: een biowijn uit Rivesaltes.                                                                                                                               De animateur-dj wou al zijn kunstjes tonen maar Anne en ik haddeen hem bij de voorbespreking al op het hart gedrukt dat we enkel een dj nodig hadden. Maar hij opperde toen dat het de dag van vandaag toch zo moeilijk is om de mensen op de dansvloer te krijgen. Wij antwoordden toen dat het met deze groep vrienden wel anders zou lopen. En dat heeft hij diezelfde avond dadelijk moeten bevestigen. De dansvloer werd uiteraard door ons geopend op ons liedje "Burbujas de Amor" van Juan Luis Guerra. De melodie voerde mij dadelijk terug naar de beginjaren '90 en herinnerde mij aan onze jonge ontluikende relatie.                                                                                                        Het was een geweldig dansavond die zelfs werd gekleurd door mijn nichtje Silke en haar echtgenoot Bert. Speciaal voor ons en onze genodigden vertoonden zij enkele van hun aangeleerde danspassen. Wauw, die kunnen prachtig dansen en het is een echte lust om naar te kijken. Het zijn dan ook niet voor niets danskampioenen. Anne en ik danken hen voor die mooie prestaties. Iedereen zette zijn beste beentje voor. Eén iemand haalde zelfs de gitaar boven om een bepaald liedje nog meer kracht te geven. Geweldige show Luc! Ik leerde trouwens nog een dansbeweging die avond die ik nooit meer zal vergeten. Het past perfect bij het liedje "Sugar baby love". Maar voor deze act moet je te raden gaan bij een andere Luc. Prachtig.   

Kortom het was een geweldig feest en van hieruit danken we nogmaals iedereen voor hun inzet, warmte, mooie en fijne woorden, alléé hun liefde! Het was hartverwarmend om drie dagen feest te vieren, elke minuut opnieuw.  Ja zelfs het afscheid was zo intiem en vrolijk omdat we allemaal beseften dat we elkaar vroeg of laat zeker zouden weerzien. Anne en ik hebben meer dan ooit beseft dat wij heel gelukkige mensen zijn. Wij zijn omringd door vrienden en familie die  oprecht zijn en om ons geven. Maar weet dat ook wij beiden jullie allemaal in ons hart dragen. Dankjewel allemaal en hop misschien naar een volgend feest......binnenkort zijn we dertig jaren samen. Grapje?????