Week 48. De tuin winterklaar maken.
Sinds gisterenavond regent het pijpenstelen. De wind komt uit het oosten, van over de Middellandse zee, wat duidt op een depressie tussen de kust van de Languedoc en Corsica. Ik maak mij bij deze omstandigheden niet zo druk over het vele water dat met bakken uit de lucht valt, ware het niet dat met die zuidoostenwind die massa regen via de gevel durft naar binnen te lopen. Sinds we de ramen hebben vervangen is dit probleem volledig van de baan maar toch heb ik nog altijd die reflex om de luiken aan de zuidkant onmiddellijk te sluiten. Deze verhinderden vroeger, toen we nog houten ramen hadden, dat het regenwater tussen deur en raamkozijn naar binnenliep. Gisteren, reageerde ik net zo, en sloot de luiken en vanochtend merkte ik dat het goed was en ons huisje, na enkele jaren van hier en daar een lek, volledig waterdicht is. Ik zal maar niet te hard roepen want gewoonlijk volgt na hoogmoed de val. De week is zonnig verlopen enkel de schrale wind speelde ons tussendoor parten. We hebben heel wat werk in de tuin kunnen verzetten. De laurierhaag voor en achter het huis is gesnoeid. De cotoneaster rond de vijver heb ik ook in zijn winterplunje gezet. De laatste lavendelplanten zijn hun wilde haren eindelijk kwijtgeraakt en het kippenhok is helemaal vrij van bladeren. Dat is een zware karwei waar ik elk najaar tegenop kijk. Dit jaar haalde ik wel dertien volle kruiwagens bladeren uit de kippenren. Dat is een hele berg. Gelukkig put ik moed uit het feit dat deze hoop na de winter is omgetoverd in een verrassend klein bergje aarde. Maar deze grond is dan ook van uitstekende kwaliteit en zorgt volgende zomer voor heerlijke gewassen in één of andere moestuinbak.
Ook een jaarlijks terugkerend verschijnsel is het plots verschijnen van de huismuis. De hele lente en zomer merk je niets van deze beestjes maar als de winter in aantocht is, verhuizen die blijkbaar naar om, rond en zelfs in huis. Ze zoeken hun winterverblijf op en genieten, met ons dak boven hun hoofd, van droogte en warmte. Voedsel zoeken ze dan bij de voederhuisjes van de vogeltjes die op ons terras uitgestald staan. De echte durvers gaan op rooftocht in de bergruimte. De voederplankjes staan voor het deurraam van onze woonkamer zodat wij het aan en af vliegen van de hongerige vogels tijdens ons ontbijt zouden kunnen volgen. Anne haar eerste werk 's ochtends is de vogels voorzien van zonnebloempitten, platgedrukte mezenbollen en brood. Dus wanneer wij ontbijten, genieten we van onze gevleugelde vrienden maar nu ook van onze viervoetige speelse huismuizen. Ze spelen kat en muis met de roodborst en enkele boze vinken. De mezen storen zich niet aan de aanwezigheid van die bollebozen. Vorige winter hebben we hen laten begaan maar dit jaar merkten we dat de muizen een beetje te gortig deden. Op een ochtend flitsten er wel een vijftal over en weer tussen het voederbakje en de buxushaag waaronder ze zich verstoppen bij onraad. Anne vond het welletjes en eiste een aanpak van het te grote muizenbestand. Ik kon haar geen ongelijk geven want ze gedroegen zich als echte terroristen op ons terras. Dus startte ik deze week de actie: huismuisopkuis. Elke avond zette ik muizenvallen rondom het huis en vooral op het terras. Ik span ze op bij het vallen van de avond wanneer de vogeltjes al zijn gaan slapen. Ik lok de muizen met stukjes Frolic, het lievelingssnoepje van onze Wannes. Wanneer ik met Wannes de laatste wandeling maak voor we gaan slapen, controleren we de vallen en vaak is er reeds één huismuis gulzig geweest wat dan ook haar leven beëindigde. 's Morgens controleer ik samen met Wannes opnieuw de vallen na onze ochtendwandeling en de buit is vaak groot. Ik besef nu dat mijn zwakte van vorig jaar deze gangstertjes de kans gaf om exponentieel open te bloeien. De huismuizen storen zich duidelijk niet aan een lockdown en sprongen vaak bij elkaar binnen. Naar de vangst van deze week te oordelen waren het niet enkel theebezoeken maar ook en vooral om met elkaar te rollebollen. Een twintigtal exemplaren hebben voorlopig het tijdelijke voor het eeuwige geruild en nog springen sommige van hun kameraden vrolijk heen en weer over ons terras. Maar dan kennen ze de volharding van hun huisbazen nog niet en zal hun spel, hopen we, snel uitgespeeld zijn. Kortom de vredespijp wordt nog niet gerookt.
Vanaf vandaag is de "confinement" in Frankrijk een beetje versoepeld. De niet-essentiële winkels gaan opnieuw open en we mogen drie uren op wandel en zelfs tot 20 kilometer rondom de woning. Voor ons beiden verandert er niet veel. Enkel zullen, Wannes en ik, op de wandelingen moeten voorzichtiger zijn. Tot vandaag liep hij vaker zonder leiband rond omdat de kans om een fietser te ontmoeten zo goed als nihil was. Nu hun radius groter is, zullen de "solo's" meer onze berg overrijden. Ik heb er niets tegen dat je sport maar die wielerfanaten denken werkelijk dat de weg van hun is en vliegen dan ook als zotten de berg af. De feestdagen zullen voor heel wat gezinnen en families helemaal anders verlopen. Naar ik gisteren gehoord heb, zou het in België nog erger zijn dan bij ons, want ze mogen enkel vieren met diegenen die onder hetzelfde dak wonen. Misschien is effen verhuizen naar je ouders, vrienden, of zij waar je normaal Kerstmis mee viert, nu wel een geweldig idee. De dienst bevolking kan dat zeker aan. Wij mogen in Frankrijk tenminste nog met zes man rond de tafel zitten Duidelijk ook niet veel maar toch iets soepeler. We mogen ook de hele nacht doorvieren. Hoewel we vanaf 15 december een couvre-feu hebben tussen 21u tot 07.00u 's morgens, op kerstavond en oudejaarsavond geldt die niet. In België daarentegen moet iedereen altijd om middernacht thuis zijn. Ik vraag mij vaak af waar dat één gemaakte Europa toch blijft. Heel deze pandemie door, gelden er verschillende maatregelen in elk Europees land en weet niemand binnen Europa nog hoe het zit met de grenzen, eventuele formulieren, noodzakelijke quarantaines, eurotreinen en Europese vluchten. Zelfs de naderende skivakanties kennen geen genade want de chaos over wat kan, mag en welles of nietes sluiten van skioorden en of liften is een prachtig toonbeeld van een kakofonie. Is er nu één punt waar onze Europese leiders het wel over eens zijn? Zelfs in deze moeilijke periode spelen plaatselijke belangen en egotripperij de grootste rollen wanneer de gewone mens nood heeft aan duidelijkheid en steun. Massa's vaccins aankopen zonder dat deze gecontroleerd zijn, dat gaat blijkbaar wel snel. Die farmaceutische lobby moet toch wel heel straf zijn en veel snoepjes uitdelen. Maar goed dit zou mij leiden tot andere duistere waarheden en daar zullen we het nog eens over hebben een andere keer. Ik hoop niettegenstaande de vele beperkingen dat we de maand december op een positieve toon mogen inzetten en ze vol goede moed en blijheid voleindigen. Het feesten zal helemaal anders verlopen, de bijeenkomsten zullen virtueel verlopen en de omhelzingen, kusjes en dikke knuffels zullen een tijdje moeten opgeborgen worden. De wereld zal er volgend jaar anders uitzien maar de zoektocht naar de warmte van menselijke genegenheid zal een uitweg vinden en de numerieke wereld van zien en ontmoeten definitief een halt toeroepen.