Volgende week zijn, Anne en ik, vijfentwintig jaren getrouwd. Voor een tweede maal , na een kladje de eerste keer, is dat niet slecht. Mijn grootouders aan moederskant waren meer dan zeventig jaar gehuwd wat tegenwoordig een zeer grote uitzondering is. Vooreerst huwen de meeste jonge mensen niet meer, maar vooral door de vele scheidingen worden deze hoge cijfers niet vaak meer behaald. Misschien moeten we nu het aantal jaren samenwonen tellen en hierrond feestjes bouwen. Ook de vorm van samenleven toont de verandering van onze maatschappij aan. Als ik onze negenentwintig jaren samen, overloop dan hebben we toch wel heel wat avonturen beleefd en een paar woelige watertjes doorzwommen. Ons vake zei steeds over een huwelijk: "Het is stil daar waar het niet waait." Jawel elk huwelijk heeft zijn ups en downs maar de kunst bestaat erin om enkel het goede mee te nemen en dat hebben Anne en ik zeker gedaan. We zijn als koppel steeds sterker geworden. Ons grote geluk is altijd geweest dat we voortdurend samen hebben gewerkt. Samen vormden we het bank- en verzekeringskantoor Hans Sterck. We organiseerden maandelijks een fijne bijeenkomst om de zaak onder de loupe te nemen. We vergaderden op restaurant. We hebben al die harde werkjaren het krachtige werk aan het plezier gekoppeld en bouwden zo ons leven op. Ook vandaag gaat werk en plezier nog samen hand in hand. We hebben vanaf onze eerste samenwerkingsdag duidelijk afspraken gemaakt. Ik was baas beneden, in het kantoor en Anne boven in het huishouden maar we werkten samen en verdeelden de taken op de beide vloeren en dachten elk na over de werking van beide verdiepen. De jaren zijn voorbijgevlogen en ik heb van niets spijt. Integendeel ik ben nog steeds blij dat ik haar in dat cafeetje in Leuven stommelings tegen het lijf ben gelopen. En tot vandaag ben ik nog elke dag fier dat ik samen met haar mag gaan slapen na een geweldige dag waarin ze haar warmte, genegenheid, humor en liefde met mij heeft gedeeld.
Kortom, we gaan een feestweek tegemoet. De eerste weekhelft zullen we druk bezig zijn met de nodige boodschappen en het afronden van enkele voorbereidingen, terwijl de laatste dagen in het teken staan van het vieren van onze huwelijksverjaardag. Samen met enkele trouwe vrienden willen we onze eerste vijfentwintig jaren in schoonheid afronden. Voor deze gelegenheid hebben we het Hotel de France in Chalabre en enkele chambre-d'hôtes in Puivert afgehuurd. De patroon van het hotel lachte eerst ons idee flauwtjes weg maar fronste heel hevig de wenkbrauwen als we hem een paar weken later meldden dat al zijn kamers volzet waren. "Mijn hotel is vol dat weekend?" herhaalde hij als een ware ongelovige Thomas. Wij knikten en hij gooide zijn handen hoog in de lucht terwijl hij naar de keuken snelde. Ondertussen is hij over zijn verbazing heen en heeft hij zich de laatste dagen moeten concentreren op ons avondfeest dat ook in zijn hotel doorgaat. Tot op de dag van vandaag is de patroon van het hotel nog steeds verwonderd over hoe vlot en snel onze organisatie verlopen is. Anne en ikzelf hebben dan ook wel wat ervaring in het organiseren van eventen. Voor we naar Frankrijk verhuisden waren we dan ook de actieve beheerders van een parochiezaal die op volle toeren draaide. Deze parochiezaal beschikte over een grote ruimte met een podium, verschillende kleinere vergaderlokalen, een grote keuken en een tuin. Begrafenissen, trouwfeesten, etentjes, vergaderingen, dansavonden, voorstellingen en optredens volgden toen elkaar in een heel snel tempo op. Hiervoor schakelden we het nodige personeel in en hielpen een vijftal trouwe medewerkers ons met de administratieve kant van het gebeuren. We organiseerden ook eigen happeningen zoals de Kranskesfeesten - de parochiezaal heette het Kranske - die drie dagen duurden. Er was een jeugdtheater, clowns voor kinderen, een toneel door de plaatselijke jeugdbewegingen en uiteraard een diner voor de parochianen. Alles diende om geld in de lade van het Kranske te krijgen want het onderhoud van het gebouw en de tuin vergde heel wat kapitaal. Daarenboven werkte het personeel zeker niet gratis. Gelukkig had het Kranske ook een café waar een tweetal biljarten in stonden. Het café was zondagochtend, maandag- en vrijdagavond open. De trouwe medewerkers en dus ook wij hielden om beurt het café open. Hier maakten we veel plezier en ontstondenaan de toog de meeste ideeën om onze parochiezaal niet alleen draaiende maar zeker en vooral winstgevend te houden. Deze jarenlange ervaring maakt dat de organisatie van ons feestweekend vlot verliep. Maar uiteraard valt of staat alles met de genodigden. Wij hopen dat ze allemaal er stuk voor stuk veel zin in hebben en van deze enkele dagen een fijn gebeuren maken. Wij verwachten vervolgens ook van hen niets anders dan alleen maar een warme, plezante en hartelijke gezindheid. We twijfelen niet aan de kameraden en kameradinnen en zullen er samen met hen een goede lap op geven. Proost op onze vijfentwintig jaren en op de nog vele gelukkige jaren tot aan die lange snuit.....