De winter doet zijn intrede. Het sneeuwt vandaag en...meer: hij blijft liggen. Het leven van deze eerste witte neerslag zal van korte duur zijn maar desalniettemin de koude is heel vroeg gearriveerd dit jaar. Het is reeds een paar dagen veel kouder dan de vorige jaren. De vorst heeft zich de vier laatste nachten duidelijk laten gelden. We hebben in allerijl een paar bloempotten in de serre gezet om ze tegen de vriestemperaturen te beschermen. Anne vroeg me onlangs om de electrische verwarming al op te zetten. Maar als goede huisbaas heb ik de boot afgehouden en haar het huisreglement even herinnerd: geen extra verwarming voor de eerste december. Ik vertelde haar dit zo ernstig dat ze het bijna echt geloofde. Mijn suske staakte dan ook de discussie met beteuterd gezicht. Ondertussen brandt ze nog niet maar één dezer zullen we wel moeten. Het weer dit najaar is duidelijk anders dan de voorgaande. Het is niet enkel kouder maar ook veel natter. Het heeft de laatste weken bijna elke dag geregend. En met regenen bedoel ik echt heel veel water. De grond had deze hoeveelheid water zeker nodig en daarom klagen wij niet, maar Anne en ik lopen wel achter op ons schema in de tuin. Gelukkig hebben we na zoveel seizoenen het onderhouden van onze tuin veel vereenvoudigd en vergt hij veel minder zorgen. Toch rest er ons heel wat werk. De bladeren stapelen zich op en wanneer het even een dag droog blijft, kunnen we ze onmogelijk bijeenkeren omdat ze door en door nat zijn. Het gras moet dringend een laatste maal gemaaid worden en een paar bedden van de moestuin moeten winterklaar gemaakt worden. Dan spreek ik nog niet van de vele bomen die getopt moeten worden en de plannen om verder een talud struikvrij te maken. Gelukkig heb ik de bouw van het nieuwe tuinhuis afgeblazen. De leverancier van de materialen kon ze niet tijdig bezorgen en verijdelde zo mijn droom om tijdens het najaar mijn werkplaats te verwezenlijken. Er zat mij niets anders op dan alles te verplaatsen naar een latere datum en dat moet dan volgende lente worden. Een geluk bij een ongeluk want met al die regen zou er van de bouw toch niets in huis zijn gekomen en lag het bestelde materiaal misschien maar te verrotten. Het zou sowieso erg in de weg liggen en een doorn in het oog van ons Anneke zijn. De kippen die vinden dit regenweer minder tof. Ik bezorg hen hun dagelijks rantsoen groen en daar houden ze van. Anne kookt speciaal voor hun goedkope pasta die ze dan in de namiddag voorgeschoteld krijgen. Ze staan dan aan te schuiven voor hun poortje om als eerste een spagettisliert naar binnen te werken. Bij de regelmatige korte wandelingen die ik met onze Wannes maak, gooi ik de kippen tussendoor een paar stukjes frolic toe. Hier zijn ze zot van. 's Ochtends draaien ze rond mijn benen en bedelen werkelijk om die frolic. Ze springen zelfs omhoog en trachten zo in mijn zakken te geraken waarvan ze weten dat daar hun lekkere snoepjes zitten. Ze staan mooi rondom mij en één voor één krijgen ze dan stukjes hondenbrokken. Ze wachten geduldig hun toer af behalve de bruine kip. Zij is zo opgewonden dat ze steeds hoog de lucht in springt. Ze verliest dan haar evenwicht en belandt dan op een ander kip haar kop. Dan is het uiteraard even dikke heibel maar snel valt alles opnieuw in zijn plooi en gaat het gebedel gewoon verder. Onze Wannes wordt nu echt verwend. We merken dat ook hij de afwezigheid van Babette gewaarwordt. Hij heeft het vooral lastig op die vaste momenten waarop ze vroeger beiden samenwerkten. Zo is er bijvoorbeeld de laatste avondwandeling waarop ze bijna tegelijkertijd door de garagedeur naar buiten stormden, de nacht in. Wannes stoof dan het bos in achter de weide terwijl onze Babette in de weide haar vaste stek opzocht om te plassen. Dit ogenblik herinnert Wannes zich heel goed. Vandaag wandelt hij rustig door de deur naar buiten en wacht op de hoek van het huis op mij. Samen kuieren we naar de wei waar hij halthoudt op de trap. Hij overschouwt het grasland en keert snel om. Hij vervolgt op een loopje zijn klassieke toer. En ik ga rustig achter hem aan, maar nu alleen, niet meer vergezeld van ons Babetje. Deze korte wandeling doet mij elke avond nog even pijn.
Hopelijk kunnen onze plannen voor de tuin volgende week afgerond worden. Météo France geeft beter en vooral droger weer. We moeten daarenboven nog enkele fruitbomen planten, een paar heesters in de grond zetten en nog wat bomen kappen en struikgewas elimineren. Ik denk dat we nog een paar weken hard werken voor de boeg hebben. Ik ben er ondertussen zestig geworden en herinner mij dat als ik hier toekwam: alles wou klaarkrijgen voor mijn vijftigste. Ik zit er maar een decennium naast of een kleine misrekening van bijna zeventien percent. Waar zat ik toen met mijn gedachten of heeft de ouderdom daar dan toch werkelijk iets mee te maken. Kortom, ik weet vandaag dat een tuin en een huis nooit af zijn en er steeds iets te doen valt. Trouwens een tuin is een levend wezen. Elke dag oppnieuw moet je die voeden, onderhouden, verschonen, mooi maken en bovenal je eigen ziel in leggen. Wat het domein betreft, zijn we beiden fier op onszelf en op elkaar, want wat we hebben opgebouwd op ons kleine plekje op onze berg is met hart en ziel gebeurd en straalt ons zijn uit. Elke dag genieten we van onze omgeving, van ons kleine huisje, het tuintje en de bossen rondom. De eenvoud, de stilte en de isolatie is meer en meer ons ding. Hoe langer hoe hechter de band wordt tussen ons en moeder aarde, zonder te overdrijven en weg te deemsteren in de zovele excessen die sommigen voorstellen als de enige oplossing voor de redding van de planeet en het mensDOM.