Week 45. Een knap werkstukje.

Klaroengeschal op onze berg. Eindelijk is het zover. Het nieuwe werkhuis is af.                                                               Ik ben eraan begonnen einde augustus en vanaf vandaag kunnen we heel wat werkmateriaal uit de bergruimte van het huis verplaatsen naar de nieuwe bouw. Waar vroeger het tuinhuis met schuurtje stond, is nu een mooi atelier van dertig vierkante meter, door mijzelf, in elkaar getimmerd. Ik ben er fier op en zal met volle teugen genieten van deze aanwinst. We hebben nu heel veel plaats om een aantal zaken die we nauwelijks nodig hebben, op te stapelen. Hier heb ik nu eindelijk een plek om rustig te knutselen zonder ruimtelijke beperkingen. Ik moet alleen nog een paar gerieflijke rekken maken om het werkgerief handig op te bergen. Wat ben ik blij dat deze opdracht prachtig is afgewerkt en vooral mijn rug zal wat gelukkig zijn met de verdiende rust.               

                                                                                                                                                                                                    Alles begon half augustus met een eerste bestelling bij Romera, een grote "Doe het zelf zaak" in Lavelanet. Deze groothandel werkt vooral met professionelen maar particulieren met belangrijke bestellingen kunnen ook bij hen terecht. Ik ben bij deze vriendelijke mensen terechtgekomen omdat ze indertijd gratis leverden. Nu nog steeds als het om bestellingen gaat die hun vrachtwagen zo goed als volledig vullen. Mijn bestellingen waren aanzienlijk genoeg en ook de rekeningen waren niet mals.                                                                                                                       De eerste lading bestond uit houten latten, balken, schrijnwerkersplanken en grijze opbouwstenen, cement, zand en beton. Ik kon dadelijk aan de opbouw van het werkhuis beginnen want de afbraak had ik in afwachting van de levering reeds gedaan.                                                                                                                                                              Deze klus was snel geklaard. Ook het sorteren van de nog te gebruiken en weg te gooien materialen was snel en ordelijk verlopen. Enkel het afzagen van de twee grote essen die het vorige tuinhuis flankeerden, was niet bepaald gemakkelijk. Gelukkig hielp mijn ervaring bij het neerleggen van deze serieuze boompjes.     

                                                                                                                                                                                                        De plaats waar ze moesten vallen was smal en enkele centimeters naar rechts of links betekende grote schade aan het oude tuinhuis of de serre. Gelukkig was Anne er om mij te melden hoe de bomen zwaaiden als ik de definitieve zaaghaal uithaalde. De twee essen vielen perfect op de plaats die door ons was uitgetekend.                    Het oude tuinhuis demonteerde ik zoals een bouwpakket, vier muren en twee delen van het dak. Aanvankelijk dachten we het weg te doen maar na de deskundige afbraak, rijpte de gedachte dat we het op een andere plaats even vlot weer konden monteren. Het bouwpakket staat nu te wachten op zijn heropbouw naast de moestuinbakken op de zuidelijke talud.                                                                                                                                      Het aangebouwde schuurtje was vlug afgebroken. Palen en balken werden opzij gehouden terwijl het dak dat uit zwarte bitumenplaten bestond, dadelijk in het aanhangwagentje werd geladen om later op het containerpark terecht te komen.

De opbouw begon met een stevige onderbouw. De basis wordt gevormd door een rij brede (25 centimeter) grijze opbouwstenen. Het uitgraven van de gleuf vergde veel werk. Onze ondergrond zit vol met rotsen en die verhinderen altijd vlot werken. Maar eens de rij stenen was geplaatst en verankerd in de beton, was de basis voor een stevige bouw gelegd. Tussen de stenen plaatste ik de steunbalken voor het dak. Ook zij werden vastgezet met hun ijzeren voetjes in het beton.                                                                                                                                                  Wanneer de houten bouw van het werkhuis volledig af was, besefte ik pas wat voor een ruimte het huisje overspande. Het besef dat de oppervlakte tussen de stenen randen moest opgevuld worden met een betonnen vloer deed mijn rugspieren opspelen. Gelukkig kreeg dit deel van mijn lichaam een beetje respijt want de tweede bestelling bij Romera liet op zich wachten.                                                                                                                          Deze bestelling omvatte groen gelakte Damwand dakplaten, beton, zand, stenen, cement en hout voor de wanden. We kregen een lange adempauze.     

                                                                                                                                                                                                     Half september arriveerde eindelijk de tweede vrachtwagen! Toen deze afgeladen vertrok, zakte ik zuchtend door mijn knieën. Een dertigtal dakplaten, een palet beton en vijfentwintig vierkante meter Douglas planken stonden in onze kleine voortuin naast de oprit uitgestald. Het leek wel onoverzichtelijk en de moed zonk in mijn schoenen. Waar was ik aan begonnen en hoe begin je daaraan waren op dat ogenblik mijn donkere gedachten. Oorspronkelijk had ik met mijn vriend, Marc, afgesproken om samen de klus te klaren maar een virus besliste daar spijtig genoeg anders over. Niettemin bedankt maat. Maar zonder verpinken en met het verstand op nul, haalde ik de kruiwagen en begon de eerste zak beton te mixen...met de hand.                                                                                                            Naarmate de dagen, weken voortschreden, vorderden de werken. De betonnen vloer was een groot werk maar dankzij de hulp van Anne vlotte het goed. Deze vloer blijkt nu een grote aanwinst te zijn voor ons werkhuis. Wel voelde ik na die massa's beton mijn vingers bijna niet meer. Het dak was snel op zijn plaats. Ik had heel wat ervaring met deze dakbedekking en wist daarom hoe de platen te leggen zonder veel tijd te verspillen. Ik had een tweede elektrische schroevendraaier gekocht om met de eerste gaten te boren en met de nieuw aangekochte tweede de vijzen te plaatsen. Zo hoefde ik niet steeds met één schroevendraaier te wisselen van boorstuk naar schroefkop, wat ik bij de plaatsing van het dak van de carpoort wel moest doen.                                                              De wanden in Douglashout vormden geen probleem omdat ik zeer graag met hout werk. Het plaatsen van de ramen vlotte uitzonderlijk. Misschien zijn ze niet echt professioneel gezet maar ze openen en sluiten gemakkelijk. Daarenboven zijn ze mooi afgedicht. De deur was het laatste grote werk. Anne en ik hebben ze helemaal zelf gemaakt en en in haar opening gehangen. We hebben ze wel extra verstevigd zodat ze na afzienbare tijd niet helemaal doorzakt. De kleine afwerkingen hier en daar, hebben we samen, met veel plezier, nu en dan afgehandeld.

Enfin, het opzet is geslaagd en we zetten ze graag in het zonnetje. We hebben een hele tijd, na de laatste vijs te hebben ingevezen, ons huisje bewonderd. Trouwens sinds het bankje en het tafeltje voor de gevel staan, hebben we al elke zonnige dag hier onze koffie met snoepje gedronken. Het is een zalig gevoel te kunnen genieten van je harde en lange werk en zeker als we zelf heel tevreden zijn.                                                                                              Anne kon zich niet langer meer houden en is sinds gisteren orde op zaken aan stellen. Mijn rommel verhuist snel naar het nieuwe atelier terwijl zijzelf in de bergruimte in huis mijn lege kasten inpalmt. Wat een plezier haar te zien glunderen als ze opnieuw een aantal dozen heeft gelabeld en op hun nieuwe plaats heeft gezet. Hiervoor deden we het en nu is het aan mijn beurt om in het, door mijn handen, gebouwde werkhuis mijn plaats op te eisen en mijn stek in te richten naar mijn zin en aanvoelen.                                                                                                                            Het heeft veel gevergd van lijf en leden maar we hebben het onszelf weer een stuk gemakkelijker en comfortabeler gemaakt met het oog op een nakende ouderdom. Oef, juist op tijd haha.