Week 44. Stilte voor de storm.

We hadden tot gisteren een zalig zonnig weer met temperaturen tot 25°. Vandaag is het tij gekeerd en zijn Anne en ik opgestaan met mist die later gevolgd werd door regen. De temperaturen liggen een beetje lager en zullen volgens Météo France nog verder dalen.                                                                                                                                           

Maar dankzij die enkele warme dagen hebben we een aantal noodzakelijke karweien in de tuin snel afgehandeld. Ik heb het gras gemaaid en Anne heeft een aantal perkjes verlost van hun uitgebloeide bloemen en verslenste planten. Ook de serre werd voorbereid op haar winterfunctie. Zij moet een aantal vaste planten behoeden voor de winterse koude. Begonia's, hosta's en geraniums zullen hier hun vaste plaatsje tijdens de wintermaanden weer innemen. Het zal deze keer puzzelen worden omdat ik één zijde van de serre volledig ingepalmd heb met roquette, bieten, wintersla en zuring. Waar een wil is een weg en we zullen voor alle planten wel een plek vinden.   

Sinds vorige vrijdag is Frankrijk in "confinement" of letterlijk "opsluiting. We mogen ons huis enkel verlaten voor het hoogstnoodzakelijke zoals dringende boodschappen voor eten, drinken, dokter, apotheker of officiële zaken. We mogen één keer per dag even gaan wandelen of lopen maar enkel voor één uur en op maximum één kilometer van de woonst.                                                                                                                                                                                Gelukkig hebben we een groot domein en zijn wij allerminst opgesloten. Deze "confinement" is wel streng voor mensen die op appartement wonen of een kleine of geen tuin hebben. Bizar is het feit dat de parken openblijven maar dan enkel voor diegene die op minder dan één kilometer van deze groene longen wonen want anders overtreed je de regel van afstand namelijk die ene kilometer. Dus Frankrijk houdt weinig of geen rekening met haar "Egalité". Maar dat is in onze democratische westerse wereld ook niets nieuws meer.                                                       In tegenstelling tot de vorige sluiting in maart 2020, blijft de economie wel draaien. Enkel een paar niet essentiële en meestal kleine zelfstandige zaken moeten op slot. Vooral horeca, cultuur en ontspanning moeten sluiten. Deze sectoren zijn eigenlijk al het hele jaar door, aan en af, de dupe van dit lelijke virus. Wat mij opvalt al de hele viruscrisis door, is dat vooral het sociale leven heel zwaar wordt getroffen. Opzet?                                                        Zelfs de godsdienstige basis van onze Grieks-Romeinse beschaving, namelijk het Christendom wordt achter slot en grendel geplaatst. Voor begrafenissen en trouwfeesten kan ik enig begrip opbrengen omwille van de aanwezigheid van heel veel volk in emotionele toestanden maar dat ook de religieuze feesten zoals Allerheiligen en zeker Kerstmis aan banden worden gelegd, stuit bij mij op veel weerstand. Het zijn ten slotte feesten in gezinsverband waar iedereen zich gemakkelijk aan de basisregels kan houden. Moet ook het gezin na het dorp en de familie opgesplitst worden tot individuen. Verdeel en heers, waar ken ik dit nog van?                                                  Staan we op de drempel van een nieuw tijdperk, met een nieuwe wereldorde, een nieuw financieel bestel, en vooral nieuwe basisregels voor een tot één persoons herleide maatschappij. Ik gebruik opzettelijk het woord maatschappij want van een SAMENleving is er dan geen sprake meer.

Wat Anne en mijzelf betreft, wij beleven voor de eerste maal een zalige rust en kalmte. Herinneren jullie dat bij de vorige opsluiting wij geplaagd werden door boomhakkers om en rond. Toen kenden we de hele periode geen rust laat staan stilte. Ditmaal zijn ze er niet. We hebben nochtans een paar keren gedacht dat ze terug waren. Donderdagavond hoorde ik veel lawaai en gerammel in de vallei. Onmiddellijk stelde ik mij een zware vrachtwagen voor die onze berg zou komen oprijden om een boomkapmachine neer te planten een beetje verder op de weg naar Peille. De gemeentelijke weg die ze vorige keer helemaal hadden ingepalmd om hun omgekapte bomen op te stapelen. De weg ligt er nog steeds mistroostig bij en een paar restanten tonen nu nog altijd de ruwe bosvernieling die we toen beleefden. Gelukkig bleek het om een landbouwer te gaan die zijn koeien van vers water kwam voorzien. We zijn vrijdag en zaterdag regelmatig opgesprongen, naar de straat gelopen maar telkens opnieuw keerden we gerustgesteld terug naar onze bezigheden.                                                                                                      Omdat maandag de boosdoeners van weleer nog steeds niet waren opgedoken, verdween onze zenuwachtigheid. Maar we weten zeker dat op een dag ze weer zullen verschijnen want ze hebben hun nieuwe route voor het bos verder achter onze eigendom reeds uitgestippeld.                                                                                                                    Elke ochtend genieten Wannes en ikzelf van een heerlijke, echte natuurwandeling. Het lijkt wel of we helemaal alleen op de wereld zijn. Soms vraag ik mij af of ik niet Remi heet. Ook onze Wannes ontdekte de eerste ochtenden het verschil. Nu laat ik hem vaker vrij rondlopen en zeker als het windstil is want dan hoor ik van einde en ver een eventuele wagen aankomen. Trouwens Wannes is de eerste om stil te staan, zijn oren te spitsen en in het midden van de baan te gaan staan. Ik hoor dan nog niets maar zie aan zijn houding dat er een wagen aangereden komt. Wanneer hij een dier hoort of ruikt, spitst hij de oren maar loopt dan de graskant in. Voor mij het moment om "Blijf hier " te roepen vooraleer hij zich lanceert en op een fractie van seconde de verdwijntruc inzet.                                    Ik kan mij nu voorstellen hoe het voor de industriële revolutie moet zijn geweest. Een tijdperk waarin de mens dagenlang verder trok zonder een levende ziel te ontmoeten. Een tijd waarin er meer dieren zijn pad kruisten dan medereizigers.                                                                                                                                                                              De baan die ik toen zou bewandelen zou slechts een verharde aardeweg zijn zoals de GR7 (Castres - Andorra) die nu voorbij ons huis loopt. De stilte zou soms te beangstigend zijn, het leven een heel stuk moeilijker en zwaarder voor een gewone man zoals ik. Daarom voel ik mij vandaag des te meer bevoorrecht om deze opsluiting in deze drukke, lawaaierige wereld te mogen meemaken en er ten volle kunnen van genieten.                                                    Het is een waar genot om onze afzondering, zonder gebrek aan gelijk wat, op deze wijze te mogen ervaren. Mijn gevoel van sereniteit, vredigheid, rust en stilte is een echte verademing voor mijn ziel en lichaam. De natuur laat zich nu volledig voelen, de aarde fluistert me zachtjes toe en ik begrijp haar verpozing.                                                    Een voelen dat ik jullie allemaal toewens en daarom, als je de kans krijgt om ergens vrij in het natuurschoon en in haar stilte te kunnen vertoeven, grijp ze. Nadien begrijp je beter waarom we deze Moeder natuur moeten beschermen en omhelzen. Misschien vormt dit virus een basis bij velen onder ons om zuinig om te springen met deze blauwe planeet die ons niet alleen fysiek voedt maar ook en vooral geestelijk rijker maakt.                        Misschien is het virus niet een voorbode van een nieuwe wereldorde maar hopelijk van een nieuwe mens met zijn voeten diep in moeder aarde geplant.