Week 42. Herfsttaferelen.
We hebben een paar hectische weken beleefd. Restaurantbezoeken, etentjes thuis en tussendoor uitgenodigd worden door plaatselijke vrienden, maakten het ons niet gemakkelijk om ons lichaam te sparen. Gisteren hebben we deze gulzige periode even een halt toegeroepen en richten we onze focus op de weegschaal. In amper een tiental dagen tijd heb ik zo maar eventjes vier kilos meer te versleuren. Niet dat die extra kilo's op zich erg zijn maar ik heb een tweetal jaren terug met mezelf een afspraak gemaakt en die wil ik nakomen. Daarom beginnen nu, bij wijze van spreken, de zeven magere jaren.
Het toppunt van onze gastronomische dagen was het etentje met Nicolas en Mirella, de uitbaters van Creamundo. Creamundo is een restaurant in Léran, een dorpje aan het meer van Montbel. Hier is Nicolas chefkok en Mirella, zijn levensgezellin, de hartelijke gastvrouw. Nicolas is niet zo maar een chefkok. Hij heeft meer dan dertig jaren ervaring en baatte gedurende zestien jaren zijn restaurant "Faites Simple" in Antwerpen uit. Deze man weet van wanten en kent de stiel door en door. Dit fijne koppel nodigden wij uit op een dineetje bij ons thuis. Gelukkig had Nicolas mij bij voorbaat een beetje gerustgesteld met te vermelden dat we het niet te ver moesten gaan zoeken. De avond verliep heel goed. We hebben voluit gebabbeld, gelachen en anecdotes uitgewisseld. Wat Anne en ik hen hebben voorgeschoteld viel in de smaak en scoorde goed bij de meester. Ik ben het dan ook niet ver gaan zoeken en serveerde als voorgerecht gebakken kabeljauw op een bedje van venkel. Dit gerecht is één van mijn lievelingsgerechten. Het vergt weinig voorbereidingstijd maar je moet steeds bij je vuur blijven want zowel de venkel als de kabeljauw mogen niet te ver gegaard en gebakken worden. Het hoofdgerecht was gestoofde jonge prei met gebakken kleine aardappelen en een mooi gekruid en zacht gebakken stuk runderhaas. Misschien beter gekend als filet pur. Het runderhaas is zowat het beste stukje vlees dat een rund te bieden heeft en een groot voordeel: het is een mager stuk vlees. Het brengt weinig vet en caloriën aan en bevat belangrijke voedingsstoffen zoals eiwitten, mineralen ijzer en zink en bevat vitaminen B3(cholesterolverlagend) en B12( aanmaak van rode bloedcellen). De groentjes kwamen uit onze eigen tuin en smaakten voortreffelijk. Wat de chefkok, Nicolas, eventjes deed glunderen was de geur van boter waarin ik alle gerechten bakte. We koesteren dan beiden ook de spreuk: "hoe vettiger, hoe prettiger". De kaasschotel die we presenteerden, was gevuld met kazen uit eigen streek en bekoorde niet alleen ons maar zeer zeker ook onze gasten. Als dessert toverde Anne een mooi mokka'tje tevoorschijn. Het mokkaijs draai ikzelf maar Anne weet het zo te aan te kleden dat het speeksel je dadelijk in de mond komt. Koffie met een Leonidaspralineke maakte de avond helemaal af. Ik denk dat we de test goed hebben doorstaan. Het afscheid was zeer hartig en we hebben er twee dikke maten bijgekregen.
Maar we hebben de voorbije dagen niet alleen heerlijk gegeten. We hebben ook een pak voorbereidingen getroffen om tijdens de komende winter niet op onze honger te blijven zitten. Anne heeft een twintigtal bokalen gevuld met gestoofde peren. Onze twee perenbomen hebben deze zomer hun uiterste best gedaan en we zijn dan ook heel gelukkig met de tientallen Conférence- en Doyenne du Comice peren. Beiden zijn goede bewaarperen en de Doyenne vind ik persoonlijk een heerlijke vrucht. Verder heeft Anne nog een paar zakjes tomaten ingevroren die ik tijdens de winter gebruik om Bolognaisesaus te maken. Nog steeds dragen sommige planten een paar tomaten. Sommige kersttomaten groeien tot hoog in onze kersenboom en hebben zelfs nog bloemetjes. Maar deze laatbloeiers zullen geen vruchten meer voortbrengen want vanaf vandaag zijn de temperaturen flink gedaald en dus zullen er geen of weinig insecten rondvliegen om het nodige bestuivingswerk te doen. Ik probeer zelf nog wel door met een fijn borsteltje van bloempje naar bloempje te gaan, optimist tot in de kist!
In de serre staan er nog steeds een paar dikke frisse slaplantjes waarmee we nog verder kunnen tot waarschijnlijk halverwege november. Dit is het eerste jaar dat we nog zo laat op het jaar sla eten uit eigen tuin en serre en dat terwijl de veldsla zijn opwachting al maakt. De kolen en prei staan ook mooi. Wel moet ik dagelijks de kolen inspecteren want de rupsen vreten nog steeds hun buikje vol. Ja, de zachte herfst geeft late sla maar ook een tros rupsen. Er restten mij ook nog een paar mooie trossen blauwe druiven die ik dagelijks beetje bij beetje verorber terwijl ik geniet van de late namiddagzon die wegzakt achter de hoge Pyreneeën.
De lege moestuinbedden heb ik al klaargemaakt voor de winter. Ik wens tegen november alle plant- en zaaibakken klaargestoomd te krijgen want half november moeten we de tuinbonen, erwten en knoflook opnieuw planten. Ik ga zelfs proberen om een paar soorten wintersla te zaaien en misschien, op een beschutte plaats, een beetje kervel. Verder hebben we de bestelling van nieuwe fruitbomen al geplaatst en die zullen geplant worden op de nieuwe talud die tegen dan helemaal moet opgekuist zijn. We hebben dus nog heel wat werk voor de boeg maar Anne en ik zijn steeds bezig omdat we houden van ons plekje op onze berg. We hebben jarenlang de rotsige ondergrond bewerkt en omgewroet maar mogen stilletjesaan de vruchten van onze volharding plukken. Dit jaar hebben we een fijne oogst gehad zonder weliswaar overvloed maar dat hoeft voor ons absoluut niet. En volgende lente vliegen we er weer in met verse moed en vers zaaigoed. De eenvoud van het ritme van de seizoenen te volgen zonder de natuur te forceren is het beste wat ons kon overkomen.
