Anne en ik beleefden een heel rustige week. Zeven dagen van rust, kalmte en zonder iets te moeten. Een week die mij de mogelijkheid gaf om alles even te laten te bezinken en om een rustige kijk te hebben op onze onmiddellijke toekomst. Niet dat wij nog veel plannen maken maar toch, rond en in het huis zijn nog een beetje aanpassingen en verbeteringen nodig, met het oog op het slijten van een eenvoudige maar onafhankelijke oude dag. Zo willen we het tuinhuisje en de aanpalende opslagplaats volledig afbreken en vervangen door een stevig werkhuis. Hiervoor zal ik hulp kunnen gebruiken want wat we willen bouwen is geen klein stulpje. Het werkhuis zal een oppervlakte hebben van acht meter lang op vier meter breed en zal 2.15 meter hoog zijn. Het dak meet tweeëndertig vierkante meter en zal dus heel wat regenwater vergaren. Een watervat van 3000 liter zal in het werkhuis staan met een directe overloop naar andere watervaten die in rij achter het werkhuis zullen worden opgesteld. Je beseft dat we nieuwe dakgoten moeten voorzien die het vele water juist daarheen brengen waar we het willen. Ook zal ik nieuwe elektriciteitsleidingen moeten leggen en contactpunten voorzien in en buiten het werkhuis. Lichtpunten moeten aangebracht worden en voldoende power om de nodige machines zonder problemen te laten functioneren. Jawel, het wordt een hele opdracht maar ik kijk er naar uit want het zal een hele verbetering zijn en vooral, ik zal eindelijk een degelijke werkplaats hebben. Hier zal ik binnenkort kunnen toefelen en mijn creativiteit de volle vrijheid geven. Tenslotte een ruimte voor mijzelf waar ik niet steeds hoef op te ruimen en zonder tijdsdruk rustig kan sleutelen. Deze week nog, gaan we het nodige materiaal bestellen bij Romera, een groothandel in bouwmaterialen in Lavelanet. Zij zijn de enige die aan een kleine prijs, namelijk 20 euro voor een grote vrachtwagen, aan huis leveren. Ik ken de chauffeur goed omdat hij al een paar keren kwam leveren. Deze man is een tovenaar met zijn heftruck en plaats de pakketten op een paar centimeters na, daar waar ik ze wil hebben. Hij manoeuvreert met zijn kraantje zelfs tussen en onder de takken van de bomen door. Ik sta telkens opnieuw zijn behendigheid te bewonderen en moest hem zelfs de laatste keer geen aanwijzingen meer geven. Deze arbeider heeft ook eveneens een zeer goed geheugen, wat heel uitzonderlijk is in het zuiden en in dit technologisch tijdperk. Verder moeten we in oktober en november werk maken van onze nieuwe vrijgemaakte talud die aan de zuidkant voor de woning ligt. Deze moet, vlak voor de winter opnieuw, zeer goed gemaaid worden vooraleer er een vijftiental fruitbomen worden aangeplant. Deze boompjes moeten ten laatste rond 25 november geplant zijn want een Frans spreekwoord zegt: à la Sainte Cathérine(25 november) tout arbre prend racine. De fruitbomen zullen een mengeling zijn van appelen, peren, perziken, nectarine, vijgen, okkernoot en misschien wel een kiwi en een appelsien. Anne en ik moeten hier nog eens over napraten. Ook hier zullen we een watervoorraad moeten voorzien. Zeker de eerste twee levensjaren zullen de nieuwe boompjes volop in de zeer warme Zuiderse zomerzon veel water nodig hebben. De idee is om halverwege de talud een dakje te bouwen waarmee we regenwater kunnen verzamelen. Een waterton van vijfhonderd liter zou moeten volstaan, denken we. Zo niet, in watertonnen plaatsen en regenwater verzamelen zijn we ondertussen meesters geworden.
Zoals ik reeds meldde, het was een zalige week met elke dag hetzelfde ritme. Enkel dinsdagavond zijn we gaan uit eten in Léran, in de CreaMundo. Anne en ik hebben afgesproken om vaker op restaurant te gaan. Niet dat we dat vroeger niet deden maar nu zouden we dat op regelmatige basis willen doen en het in de nabije toekomst ook willen koppelen aan korte uitstapjes met ons mannen. Zowel Anne als ik hebben de laatste maanden wat gezondheidsprullen gehad en dat deed ons beseffen dat we minder tijd voor ons liggen hebben dan de jaren die we reeds opgesoupeerd hebben. We voelen beiden dat het lichaam de geest niet meer volgt en dan is het hoog tijd om niets meer te moeten en te genieten van wat op je weg komt. Wij hebben gelukkig al een hele tijd mogen genieten van het echte vrije gepensioneerde leven, zonder dat ik daar één minuut spijt van heb gehad, en we hopen op meer maar beseffen wel dat niets eeuwig is. We hebben geleerd te genieten zonder slaaf te zijn van wat anderen of de wereld ervan denkt. Het beeld dat de maatschappij ieder van ons voorspiegelt om tevreden te zijn, hebben we geleerd om naast ons neer te leggen. Daardoor kregen we het plots gemakkelijker om onszelf te zijn. We ontdekten nieuwe waarden die vandaag de dag, het kaderwerk van ons leven vormen en waardoor we ons veel vlotter een weg banen door de jungle, die we allemaal kennen als de samenleving. We hebben daarom opnieuw, na de drukke zomer, bewust een beetje de boot afgehouden van etentjes, recepties en andere feestjes met buren en vrienden. We weten dat velen van onze vrienden onze leeftijd hebben en zelfs ouder zijn en dus ook de korte tijd die hen rest volop willen genieten. Maar Anne en ik zoeken naar dat evenwicht waar je een sociaal gekrioel zo goed mogelijk inpast in een levenswijze die jezelf de ruimte en plaats geeft om je eigenheid niet te verspelen. Een gezonde geest rust en raast niet, een gezonde geest behoeft stilte, kalmte en sereniteit en daarom is doseren heel belangrijk. Ik persoonlijk heb daar veel nood aan. Misschien ben ik, door de jaren heen, een verslaafde geworden aan deze ogenblikken. Is dit het diep verborgen geheim van deze berg in een onooglijk dorpje in Occitanië, Zuid-Frankrijk?