Een morgen begin augustus... "Sus, de frigo werkt niet meer!", zei Anne luid. Ik liet waar ik mee bezig was, voor wat het was en haastte mij naar de keuken. Ze opende de frigodeur en het bleef donker. Het lichtje deed het niet meer. Het eerste waar je bij een elektrisch mankement naar kijkt, is of het contact wel in orde is. Terwijl ik de stekker nakeek, merkte ik dat hier alles goed vastzat. Ik probeerde het schemerlampje op de koelkast en wat bleek: ook deze deed het niet meer. Ik zuchtte diep want besefte dat er meer aan de hand was dan een loszittend stopcontact. Ik controleerde onmiddellijk de elektriciteitskast maar zag tot mijn grote teleurstelling dat ook hier alles normaal was. Er was geen zekering afgegaan en ook de vermogensschakelaars stonden nog op. Ik zag nog maar één probleem en dat was een storing op de lijn maar dan hoefde ik wel te weten waar en welke. Verder waren we wel benieuwd wat er allemaal aangesloten was op deze elektriciteitsdraad. Gelukkig heeft Anne veel orde. Ze noteert alles. Zo hebben we samen een formulier A4 opgesteld waar onze hele elektriciteit-huishouden op staat. Het was de zesde zekering die deze elektriciteitslijn bereddert. Deze zorgt voor stroom in de huiskamerstopcontacten die achter de bibliotheek zijn geplaatst. Vandaar loopt ze door naar al de stopcontacten in de keuken. Al bij al, zorgt ze voor acht stopcontacten in keuken en bibliotheek. Eén voor één keken we deze na want we wilden controleren wat niet meer functioneerde en hoe we er onmiddellijk iets konden aan doen. De lampjes in de bibliotheek werkten niet meer maar dat was absoluut niet erg. Maar ook de telefoon was op deze lijn aangesloten en bleef dus stil. Ik zei Anne dat ik hem boven zou aansluiten en het toestel voorlopig op het bureau zou plaatsen. We moesten er enkel aan denken om hem dan 's morgens mee naar beneden te brengen. Verder zouden we 's ochtends onze boterhammen in de living moeten roosteren want geen enkel stopcontact in de keuken functioneerde. Uiteindelijk bleek, enkel de koelkast het enige toestel van groot belang te zijn die op deze lijn was aangesloten. Na enig overleg zat er niets anders op, dan ze aan te sluiten met een verlengdraad op een stopcontact in de veranda. De keukendeur naar de veranda kon dan niet meer gesloten worden 's nachts maar daar maakten we ons geen zorgen om. Uiteindelijk bleek het uitvallen van deze lijn goed mee te vallen. Ik treuzelde niet en belde dezelfde namiddag onze elektricien. We besloten de jonge, licht autistische Johan te bellen om een kijkje te komen nemen. De elektriciteitsfirma waar we gewoonlijk mee werken, was reeds in vakantie tot einde augustus. Ik dacht dat het euvel ergens in een stopcontact zat en dus was het waarschijnlijk geen grote herstelling.
De dag nadien arriveerde Johan. Ik legde hem de situatie uit. Zonder iets te zeggen, rende hij naar zijn wagen. Het duurde bijna twintig minuten vooraleer hij, geladen als een muilezel, terugkeerde. Zelfs onze Wannes was door het lange wachten, terug naar zijn mand gewandeld. Fier als een gieter toverde Johan een schroevendraaier uit één van zijn wanordelijke valiezen. Inderdaad hij kon op deze vondst zeer fier zijn want zelfs een kat zou in die chaos haar jongen niet vinden. Stomverbaasd bekeek ik zijn rommel in de koffers en volgde hem met een klein hartje naar binnen. Ik toonde de elektricien het eerste stopcontact waarvan ik wist dat van hieruit de lijn doorliep naar de keuken. Hij opende ze en meldde mij vlug dat een rode draad los zat. Ik haalde opgelucht adem want dit was een prul van niets en dat zou, naar mijn denken, snel hersteld zijn. Johan zette zich recht, spurtte naar de garage en dook opnieuw in zijn koffers op zoek naar Wagoklemmen. Na dik tien minuten kwam hij aangeslenterd met het nieuws dat hij er slechts één gevonden had. Ik haastte mij naar mijn materiaalkast en overhandigde hem een doos vol van allerhande verbindingsklemmen. Hij straalde en ging opnieuw aan het werk. Hij ontkoppelde het stopcontact en verbond alles opnieuw maar ditmaal niet rechtstreeks via het stopcontact zoals het was meer via de klemmen. Ik vond het prima maar dacht dadelijk dat de opening in de muur nu wel veel te klein was om de elektriciteitsdraden, klemmen en contact in weg te stoppen. Omdat het een doorverbinding is en dus vier maal drie draden hier elkaar ontmoeten in vier Wagoklemmen, krijg je al gauw een dik kluwen draad. Alles functioneerde. Anne en ik waren heel tevreden en dankten Johan voor zijn werk. Maar terwijl ik nog in volle euforie de verschillende stopcontacten in de keuken testte, probeerde Johan het dradenbolwerk in de muur te wurmen samen met het authentieke stopcontact. Hier zei een stemmetje in mijn hoofd: "Hans, betaal de man, zeg dat hij kan vertrekken en dat jij vanaf hier het werk wel zal voltooien." Maar ik negeerde het door de hemel gesuggereerde voorstel en liet Johan begaan. Het lukte hem niet dadelijk en hij won zich stilletjes op. Hij duwde met de achterzijde van zijn schroevendraaier zo hard tegen de draden en de klemmen om ze toch maar in de kleine opening te krijgen. Ik gruwde bij de aanblik. Wanneer dit niet lukte, begon hij met een een smalle tang de draden één voor één te plooien tot ze in de opening als sardientjes in een blik zaten. Dat hij de draden met zijn scherpe kleine tang kraakte, leek hem geen zier te schelen. Hij duwde met volle kracht en met een paar zware kloppen van "opnieuw" zijn schroevendraaier op het het stopcontact en vees het dicht. "In orde!" schreeuwde hij het fier uit. Anne probeerde de schemerlamp op de koelkast maar deze gaf geen licht. Eigenlijk verwonderde het mij niet. De wijze waarop hij de bol draden en klemmen in de kleine opening had geprangd, zou de werking ervan mij meer dan verbaasd hebben. Johan was in de garage zijn boeltje bij elkaar aan het rapen als ik hem het slechte nieuws vertelde. Met een vertoornd gezicht spurtte hij opnieuw de living in, dook in de bibliotheekkast en draaide het stopcontact weerom los. Hij knoeide een vijftal minuten terwijl hij de vloeken de kamer in slingerde. Hij trok en sleurde ziedend van woede aan de elektriciteitsdraden om ze opnieuw te kunnen verbinden. Ik merkte dat dit niet goed zou aflopen. Weerom werkte niets. Zijn grimmigheid bereikte een hoogtepunt en het contactpunt zal het geweten hebben dat "Johan de verschrikkelijke" hier was langs geweest. Hij kapte de muur, opnieuw met zijn schroevendraaier., rondom de oorspronkelijke opening stuk. Hij beukte zo hard dat ook zijn enige tot nu toe gebruikte materiaal, de schroevendraaier, het in deze harde tijden begaf. Zijn woede zwol aan tot razernij wanneer hij vaststelde dat zijn stroommeter, na hevig zoeken en rommelen in zijn koffers, geen batterij bleek te hebben. Het hele huis daverde. Anne kwam een kijkje nemen en vroeg zich af waar al dat lawaai in godsnaam voor nodig was. Ik greep haar bij de arm en leidde haar weg, terug de woonkamer in en ver van de afschuwelijke hulk. Ik vertelde haar dat hij zonder batterij zat. Met grote ogen keek ze mij aan maar verdween vertwijfelend in de keuken. Ik keerde terug naar de gruwelijke Yeti die bezig was een batterij uit een ander toestel te halen om ze in zijn stroommeter te plaatsen. Dit had ik nog nooit meegemaakt, een elektricien zonder stroom voor zijn apparatuur.
Hij probeerde de stroom te meten op de verschillende draden die hij ondertussen opnieuw had ontkoppeld. Fasedraad, nuldraad en aarddraad piepte allemaal als ze in contact kwamen met zijn stroommeter. Zelfs ik besefte dat dit waanzin was. Ook deze batterij was zo goed als dood. Ik draaide mij om, ging met beide handen door mijn haren en mompelde dat we geen idioten waren en dat zijne show nu wel lang genoeg geduurd had. Na mijn stille uitspraak, veerde hij op en liep naar de verdeelkast. Hij ontkoppelde tot mijn groot ongenoegen zekering vijf en zes en verbond aan lijn zes een zeer lange elektriciteitsdraad waarmee hij opnieuw de living inging. Deze draad zou als zijn nieuwe stroommeter moeten fungeren. Ik heb nog nooit zo iets belachelijks in mijn leven meegemaakt . Ik was volledig de kluts kwijt. Ik begreep er niets meer van. Ik liet hem even betijen en wanneer hij weer naar de garage vertrok, stopte ik hem. "Wat is de bedoeling hiervan?" vroeg ik. "Er zit stroom op je aardingsdraad." was zijn antwoord en hij wilde verder lopen. Ik hield hem tegen en vroeg hoe dat eigenlijk kwam want aanvankelijk was er alleen maar een losse rode draad. Hij keek mij aan alsof ik van een andere planeet kwam. Plots schreeuwde hij dat er waarschijnlijk een slecht contact was ergens onderweg op de lijn. Anne, die door zijn geschreeuw, naast mij was komen te staan, keek mij verstomd aan. Hij vervolgde zijn geraas en raadde ons aan om de lijn zes eenvoudigweg te vernieuwen. Hij wandelde rond in de bibliotheek en noemde alle mogelijkheden die er waren om de nieuwe lijn te plaatsen. Een gat in de muur tussen de garage en de woonkamer, of een lijn die via buiten weer halverwege het huis naar binnen kon getrokken worden, of zelfs een nieuwe lijn langs de balken van het plafond, die dwars door de schouw naar de keuken kon geleid worden. We geloofden onze oren niet en na een paar minuten met "de elektricien" te hebben meegepraat, vroeg ik hem naar huis te gaan om over zijn nieuwe project eens na te denken. Ik was heuglijk verrast als hij antwoordde dat hij akkoord was. We maakten afspraak voor de volgende maandag. Na zijn vertrek zijn wij beiden aan de tafel in de veranda gaan zitten en na aan lange stilte, overliepen we de storm die aan ons was voorbijgeraasd de laatste twee uren. We zetten één voor één de feiten op een rijtje maar wisten heel duidelijk dat een nieuwe elektriciteitslijn absoluut niet aan de orde was. Wat was die gast hier nu eigenlijk komen doen en waarom had ik niet geluisterd naar dat kleine stemmetje in mijn hoofd. Gelukkig had ik hem op het allerlaatste ogenblik verplicht de vijfde zekering in de kast weer opnieuw aan te sluiten, anders zaten we drie dagen lang zonder stroom in de hele huiskamer, dus ook zonder licht en televisie. Wat stond ons te doen? Het was voor mij heel duidelijk dat Johan de pedalen was kwijtgeraakt en ons gewoon regelrecht afstuurde op totaal nieuwe elektriciteitswerken. Na rijp en zeer lang beraad besloten we om onze afspraak met hem aan te houden maar dat we hem heel duidelijk en klaar zouden zeggen wat hem te doen stond: namelijk gewoon terug aansluiten van lijn zes en alles herstellen zoals het was.
Het was een heel lang weekend geweest maar mijn hart bonsde pas echt hevig in mijn keel als ik de garagedeur openzwaaide voor Johan, de professionele elektricien. Ik vroeg of hij had nagedacht over het probleem. Weerom zonder iets te zeggen, liep hij door naar de zekeringskast. Met de stroommeter in zijn hand, ontkoppelde hij op andermaal lijn vijf. Ik stopte hem dadelijk en zei dat het wel om lijn zes ging die defect bleek na zijn tussenkomst en dat ik het hele weekend had nagedacht over dit probleem. Ik had dat weekend zelf de lijn getest en was tot het besluit gekomen dat Johan met al zijn getrek en geduw de draden van de verbinding naar de keuken los had gerukt. Hier maakte de aardraad waarschijnlijk een verbinding met één van de andere waardoor alles steeds in kortsluiting ging. Ik had zelf ondertussen dit probleem mooi en kundig opgelost. Ik vroeg hem enkel alles weer te zetten zoals het aanvankelijk was. Mijn woorden waren amper uitgesproken of hij dook nogmaals in de zekeringskast en begon in het wilde weg aan de draden te sleuren terwijl hij telkens maar PUTAIN riep. Ik brulde hem tot stilstand. Anne kwam toegerend. Hij keek mij zeer verschrikt aan. Seconden lang was het heel stil in de garage. Ook onze Wannes lag muisstil met plat gestreken oren naast mijn benen. Eensklaps doorbrak de elektricien de stilte en riep zeer boos: "Je m'en vais!!". Ik posteerde mij tegen de deur van de garage en met strenge maar vastberaden stem zei ik hem dat hij het huis niet verliet zonder alles weer te zetten zoals het oorspronkelijk was. Hij smeet zijn meter tegen de grond en zette een stap in mijn richting. Ik richtte mij volledig op, keek hem dreigend aan en verzette geen voet. Anne sprak ondertussen sussende woorden. Johan draaide zich furieus om maar deed wat hem gevraagd was. Toen hij wilde buitengaan, bleef ik voor de deur staan en vroeg Anne om te controleren of alles wel werkte. Pas als zij dit bevestigde, zette ik heel rustig een stap opzij. Hij opende de deur en zei: "Je suis électricien et pas forgeron." Ik antwoordde: "Je n'ai pas remarqué la différence!" Wanneer hij door de poort de weg opstapte, riep hij mij na: "Je ne te dit pas au revoir!" Waarop ik dacht, of we ooit nog zouden contacteren.
Diezelfde dag zei Anne mij terloops, dat het branden van het lampje op de frigo niet echt nodig is en dat die extra verlengdraad toch maar in de weg zou liggen. Ik begreep haar uitleg niet en nam een kijkje in de keuken. Inderdaad het lampje op de koelkast brandde. Ik was stomverbaasd en probeerde alle stopcontacten uit die tot mijn grote verbazing allemaal bleken te werken. Johan, de professionele elektricien had alles weer hersteld zoals we gevraagd hadden maar had enkel de fasedraden en nuldraden via de klemmen verbonden. De aarddraden had hij niet gekoppeld. Anne en ik waren blij dat de contacten werkten maar zonder aarddraad een koelkast of een broodrooster hierop aansluiten, vonden we te gevaarlijk. De volgende dag zette ik mij, als amateur-elektricien, aan het werk in de bibliotheek. Ik ontkoppelde het andere contact en sloot alles opnieuw op een geordende manier aan. Ik testte en merkte dat er geen stroom meer zat op de aarddraad. Ik sloot alles, in beide stopcontacten weer aan, en draaide ze vast op hun plaats. Klaar was kees. Het euvel van de lijn zat dus duidelijk enkel in het eerste stopcontact maar door het getrek en gesleur van de professioneel was alles losgerukt. Anne en ik konden nadien maar tot één besluit komen. Johan was er enkel op uit om ons een heel nieuwe elektriciteitsleiding aan onze broek te smeren. Maar daarvoor was hij aan het verkeerde adres en werkte zijn plannetje dus helemaal niet. Eén ding is zeker: ik heb weer veel bijgeleerd en zal een volgende keer eerst zelf de contactdozen opendoen om zonder tussenkomst van een Zuid-Franse professioneel het probleem op te lossen.