Week 36. Hete maar gezellige zomermaanden.

De zomermaanden zijn voorbijgevlogen. Niettegenstaande het virus stokken in de wielen heeft gestoken van vele mensen de voorbije periode, toch hebben Anne en ikzelf er weinig hinder van ondervonden. We zijn uiteraard voorzichtig geweest en ons, bijna, strikt aan de hygiënische voorwaarden gehouden.                                                    Bij het winkelen wasten wij telkens onze handen als we een magazijn verlieten. In de auto hebben we een bakje met zeep, water en handdoeken voorzien om wanneer nodig de eventuele aanwezigheid van het beestje weg te spoelen. Een kleine moeite om grote problemen later te vermijden.                                                                                Wat de gevraagde bubbels betreft, daar zijn we heel slechte leerlingen geweest. Hoewel Frankrijk minder streng is wat betreft sociale contacten, toch is afstand houden en geen handen schudden een maatschappelijke eis. Hier hebben we het wel een beetje laten hangen. Ik persoonlijk hou van hartelijke en warme begroetingen en heb het dus erg moeilijk als vrienden ons vragen het vereiste gezondheidsprotocol toe te passen. Maar terecht, wij zijn niet meer van de jongeren en de mensen waar wij graag mee omgaan behoren evengoed tot onze leeftijdscategorie en soms een beetje ouder.                                                                                                                                                            Hoewel reizen in eigen land door de virologen in België streng werd aanbevolen, toch reisden familie en vele vrienden af naar onze berg. Anne en ik waren zeer verheugd om hen te mogen ontvangen en hebben volop genoten van de bezoeken. Van hieruit wil ik hen allemaal danken voor hun gezellige aanwezigheid en de vele geweldige, plezante uren die we met hen mochten doorbrengen. Wat de familie betreft zijn we weer helemaal mee en de vele verhalen die ons uit Vlaanderen dankzij de vrienden bereikten, weerklinken nog in onze oren.

Het waren fijne zomermaanden. Wel is er één element waarover we ons grote zorgen maken: de langer wordende hete, droge periodes. Tijdens juli en augustus heeft het slechts eenmaal geregend en dan nog niet om over naar huis te schrijven. Gelukkig hebben we deze zomer aan den lijve ondervonden dat ons waterhuishouden zo goed als op punt staat. Op geen enkel ogenblik hebben we tekort aan water gehad en waren onze reserves tot op heden voldoende om huis en tuin te bevoorraden. Ik denk wel dat wij door onze watergeschiedenis wel geen grote verbruikers zijn. Water is van in het begin een heikel punt geweest op onze berg en is op het randje af een obsessie geworden. Wat de watervoorziening betreft, zijn we nu veel rustiger geworden. Toch blijven kleine aanpassingen nodig als de klimaatopwarming blijft toenemen.                                                                                                                  Wij zijn verheugd dat we ondertussen een burgemeester hebben die wel oren naar onze vraag heeft en bereid is om ons eventueel op het net aan te sluiten. Alles hangt af van de hoeveelheid water die ze momenteel in de vallei oppompen. In de zomer hebben onze buren in deze vallei zelf al onvoldoende water en op deze watervoorraad zouden ze ons ook willen aansluiten. De burgemeester weet dat we geen grote afnemers zouden zijn maar dat wij de vraag enkel stellen om een veilig gevoel te hebben. Ons huidig watersysteem blijft uiteraard bestaan maar de aansluiting op het waternet zou een mooie extra zijn.                                                                                                          Ondertussen halen we nog steeds ons drinkwater aan de bron in Alet-les-Bains. Regelmatig, gemiddeld om de drie weken, rijd ik naar daar om onze voorraad aan te vullen. Een twaalftal bussen water van vijf liter en 18 flessen van anderhalve liter worden minimum bijgevuld. Om dit over en weer gerij te vermijden, heeft de eerste schepen van Puivert ons een goede tip meegegeven. Hij stelde ons voor om een klein watervat achter de filters aan te sluiten om hierin water op te slaan. Dit water zou door het toevoegen van waterzuiveringspillen drinkbaar gemaakt kunnen worden om zo het water uit Alet te vervangen. Ik vind het geen slecht idee maar vraagt wel wat aanpassingen aan onze waterleiding. Daar wringt bij mij het schoentje, een goede loodgieter in deze contreien vinden!!  Na onze niet zo beste ervaringen met de professionelen uit de Aude, zijn we geen van beiden geneigd om opnieuw zo een fantast te contacteren. Ik polste bij een aantal vrienden en de meesten gaven als antwoord: "je bent handig genoeg dus doe het zelf". Iets om even over na te denken.                                                                               Kortom er is hoop en we zijn op de goede weg. We hebben eindelijk een goede verstandhouding met onze burgemeester, de eerste schepen en hun gemeentepersoneel. Ooit was het anders. Ze hebben ondertussen wel begrepen dat we doorzetters maar vooral blijvers zijn.      

Terug naar de klimaatopwarming. Deze zomer kreeg ik nog maar eens het bewijs dat we in Zuid-Frankrijk evolueren naar twee seizoenen namelijk een droge, zeer warme periode en een regenseizoen. Wanneer ze aanvangen en hoe lang ze duren is tot vandaag moeilijk te achterhalen maar ik merk alleszins de ontwikkeling, die zich elk jaar opnieuw manifesteert.     

Ook dit jaar hebben de schermen, die ik boven de moestuin plaats, weer hun diensten bewezen. Sommige dagen verbrandde de zon de groenten, vooral de sla en de courgetteplanten. Het is om deze reden dat ik de moestuin op de lagere talud onder de bomen heb aangelegd. Hier staan de meeste groenten op het heetst van de dag in de schaduw en gelukkig maar. Het is de derde zomer op rij dat we enkele dagen hebben met een, letterlijk, verschroeiende zon. Deze keer werden we zelfs getrakteerd op de hoogste temperaturen sinds we hier woonden. Op een gegeven ogenblik heeft Anne zelfs de thermometer die aan de zuidkant tegen de muur hangt onder de pergola, moeten afdekken. Ze vreesde dat hij het zou begeven onder de hitte. Het kwik was op zijn toppunt en wilde nog hoger klimmen.  

Als deze ontwikkeling zich exponentieel zal doorzetten zoals door weerkundigen wordt gefluisterd dan worden de zomers op sommige dagen zo heet dat alle leven groot gevaar loopt. Onze Linde heeft, zoals vele andere bomen, vroegtijdig heel wat bladeren verloren. Onze kersenboom ziet er vandaag niet uit. Appel- en perenbomen kregen niet genoeg water waardoor hun vruchten te klein bleven. Als ik door het sparrenbos liep, voelde ik ook hier dat er een groot watertekort was. De sparrentakken hingen laag waardoor ik met gebogen hoofd eronder door moest wandelen. De sparren zijn op mijn lichaamshoogte gestript.                                                                                                  Hoe de toekomst eruitziet kan niemand voorspellen maar het oogt niet mooi. We kunnen ons beter voorbereiden op een meer vijandelijk klimaat waarin water en droogte een grotere rol zullen spelen. Als we ons niet tijdig wapenen zal niet alleen de landbouw maar ook de veestapel het zwaar te verduren krijgen en zullen we zeker aanlopen tegen jaren van mindere productiviteit en daarom grote tekorten. Een verwittigd man... 

Kortom, we hebben een fijne maar leerzame zomer gehad. We weten dat ieder van ons voor grote uitdagingen zal komen te staan het volgende twintigerjaren decennium. Maar zoals altijd zal de aarde verder blijven draaien en hopelijk laveert de mens weer door de toekomstige uitdagingen. Wij zullen alleszins trachten in respect met natuur en omgeving op onze berg gerieflijk oud te worden. We bereiden ons nu al voor op de winter. We stapelen hout en bereiden de kachel voor op koudere avonden die vergezeld gaan van dagen met zachte heerlijke temperaturen. We hopen op een mooie minzame rustige nazomer. Voor mij begint de mooiste tijd van het jaar en vanaf oktober keert de tijd van rust, kalmte en deugdzaam alleen zijn terug. Ik kijk er nu al naar uit.