Week 3. Wannes likt zijn wonde, gelukkig niet.
Sinds vandaag draagt onze Wannes geen jasje meer. Hij is half december geopereerd. De veearts heeft, een nadien gediagnosticeerd, goedaardig gezwel verwijderd. De cyste zelf was vijf cm op vijf en een volle drie cm dik. Het was dus een vrij groot ding dat enkel door een fameuse snee in zijn lichaam kon weggenomen worden. Het gezwel had daarenboven nog eens heel wat pootjes die ook allemaal vakkundig en grondig moesten geëlimineerd worden. Toen we onze Wannes in de late namiddag mochten gaan ophalen, was hij goed wakker. We hoorden maar één hond luid blaffen vanachter de coulissen van de veeartsenij. De secretaresse vroeg mij om mee te gaan want zolang Wannes verdoofd was, had geen mens schrik. Maar eens wakker durfde niemand hem nog te benaderen. Ik volgde haar wanneer ze de rustkamer binnenging. Onze Wannes blafte en gromde luid tot hij mijn stem hoorde. Hij jankte de hele gemeente bijeen en kwispelde met zijn staart dat het een lieve deugd was. Een kleine hond in een kooi rechttegenover Wannes liet de oren plat hangen terwijl zijn ogen van schrik opengesperd stonden. Ik klikte Wannes vast en leidde hem naar de wachtzaal. Terwijl Anne afrekende, merkte ik dat zijn verband over de hele wonde volledig was losgekomen. Het was een incisie van bijna twintig centimeter en ze was slechts met een achttal ruw aangehaalde draadjes dichtgemaakt. Op dat ogenblik maakten we ons daar geen problemen over maar later zou blijken dat de wonde met meer draden had moeten dichtgeknoopt zijn. De secretaresse was niet erg behulpzaam en vroeg geen hulp aan een veearts om de wonde opnieuw te verbinden. Uit onmacht en verward, kochten we dan maar zelfklevend verband en steriel verzorgingsgaas.
Wannes was niet te houden eens hij thuis arriveerde. Hij spurtte het bos in achter de woning en liep in een recordtijd een hondertal meters bijeen. Hij kon zijn vreugde op. Het was dan ook de eerste maal dat we hem hadden achtergelaten. Hij was in slaap gedaan terwijl we naast hem stonden en voelde zich zeer zeker eenzaam en in de steek gelaten als hij wakker werd in een ijzeren kooi in een donker lokaal. Wat is er dan door zijn gedachten gegaan? Ikzelf zou ook niet erg op mijn gemak zijn. Maar nu dartelde hij als een zeer gelukkige hond rond op zijn domein. Ik volgde hem en we deden onze wandeling zoals gewoonlijk. Ik kortte de rondgang een beetje in, want zijn wonde moest rein blijven en dringend opnieuw verbonden worden. Anne en ik hebben die eerste maal erg gesukkeld. Het zelfklevend verband wou maar niet op zijn plaats blijven want het plakte niet in Wannes zijn lange zwarte haren. We zagen geen andere oplossing dan hem helemaal om en om zijn lichaam in te tapen. De snede bevond zich op zijn linkerschouder, op de bovenpoot en absoluut geen gemakkelijke plaats om een eenvoudig verband aan te brengen. Bovendien beweegt die schouder bij elke stap mee en roeren de spieren eronder zich wanneer Wannes loopt. Wannes leek bijna op een mummie als we uiteindelijk een vastzittend verband uit onze hoed hadden getoverd.
Twee dagen later wilden we het verband verversen. Wat een geknoei met het oude verband. Dat zat zo vast in zijn haren en op zijn vel dat we maar centimeter na centimeter konden losmaken. Soms moesten we zelfs zijn haren doorknippen om de lange zelfklevende pleister verder vrij te maken. Gelukkig vertrouwt onze Wannes ons voor de honderd percent en heeft hij een ongelooflijke hoge pijndrempel want een pijnloze bedoening was het zeker niet. Hij bleef fier op zijn poten staan en likte soms onze handen. Tussendoor piepte hij even en trappelde ter plaatse met zijn voorpoten. Maar na veel gezwoeg en geduldige arbeid was hij bevrijd van de oude pleister. De wonde etterde en vocht had zich opgestapeld onder zijn huid. Ik duwde zo zacht mogelijk langs de randen van de inkeping om het vocht te verwijderen. Op sommige plaatsen spoot het eruit. Door het etteren waren sommige draadjes gelost. De huid loste en de volgende ochtend gaapte een open wonde. Anne stelde voor om met antibacterieel steriel water de blessure te spoelen en ze te ontsmetten met een spray. Tenslotte verbonden we Wannes weer. We hebben tweemaal die zelfklevende pleisters vervangen maar in tussentijd zochten we een andere oplossing.
Anne had via een vriendin vernomen dat er speciale jasjes bestaan voor honden die geopereerd waren. Die verhinderen de dieren dat ze aan hun wonde likken, krabben of ze vuil maken. Ik was dan ook op Amazon.Fr gaan kijken om eventueel zo een jasje aan te schaffen. Maar geen van de aangeboden artikelen bedekte Wannes zijn bovenpoot en dus werkte het manteltje in zijn geval niet. Anne liet haar creativiteit dan maar de vrije geest en ontwikkelde zelf een jasje uit een oude t-shirt van haar. Een geweldige oplossing maar hoe moesten we zijn verband nu aanbrengen. Ook hiervoor had ons artistieke Anneke een oplossing. Ze kleefde met het aangekochte zelfklevende verband op de plaats waar zijn operatiewonde zat, een drietal steriele gaasjes in het, tot jasje omgetoverde, t-shirt. Deze gaasjes beschermden zo zijn blessure en tegelijk bleven ze op hun plaats door het t-shirt-jasje dat aan zijn halsband was vastgemaakt. We spoelden en ontsmette zijn incisie en op de gaasjes brachten we een genezende zalf aan. Wanneer hij dan zijn pootjes door de mouwen van de t-shirt stak en we zijn jasje-t-shirt rechttrokken was zijn open wonde helemaal beschermd. Wat een uitvinding. Misschien moet Anne hier maar een patent op nemen. Onze Wannes begreep het niet allemaal maar liet ons maar begaan. Achteraf was hij nog het gelukkigst van ons allemaal. Hij was bevrijd van zijn harnas en was dus geen mummy meer. Hij herwon zijn vrije lichaamsbeweging en de incisie kon gemakkelijk genezen.
De eerste ochtend na de wandeling deed ik zijn jasje uit. De gaasjes zaten vol met bloed en etter. De wonde was helemaal opengegaan. We waren niet gelukkig. Het was nu overduidelijk dat het letsel door de veearts met veel te weinig draden was verbonden geweest. Bovendien denk ik dat ook hun materieel of de operatiekamer niet grondig gesteriliseerd was vandaar de etter en zeker het vocht onderhuids. Gelukkig hadden wij de wonde elke ochtend gereinigd, gespoeld en opnieuw van zelfhelende zalf voorzien. Onze Wannes bleef er heel stoïcijns onder en was het dagelijkse ochtendritueel al gewoon. Maar toch denk ik dat hij regematig veel pijn moet gehad hebben. Gelukkig was er nog zijn baasje om met hem heel regelmatig, veel, toertjes te wandelen om alles een beetje te vergeten.
Toch, om niets aan het toeval over te laten, gingen we opnieuw naar de veearts. Zij stelde ook het euvel vast en vertelde ons dat het haar grote baas was die de operatie had uitgevoerd. Verder wou ze er niets over kwijt, wat we beiden begrepen. Maar uit haar gelaatsexpressie konden we aflezen dat ze ons gelijk gaf over de hele lijn. Wel stelde ze ons gerust en merkte op dat we Wannes heel goed hadden verzorgd en zo veel erger hadden voorkomen. Het zelf uitgevonden en gemaakte jasje van Anne vond ze schitterend. Thuisgekomen voelden we ons opgelucht en verzorgden we onze Wannes verder zoals we hadden gedaan. Vorige week zag ik de wonde dag na dag mooi sluiten en een prachtig litteken vormen. Tot eergisteren was er nog één hardnekkig plekje met een korst op. Maar deze ochtend was het letsel zo goed als verleden tijd. De roof was verdwenen. Het vlees is nog kwetsbaar maar zal vlug steviger worden. We hoeven zeker niet meer te vrezen voor vuil, maar met het zich krabben zal Wannes nog moeten opletten. Ik denk wel dat als hij een poging waagt de plek van genezing even zal opspelen en door de pijn zal hij dadelijk stoppen met krabben. We zijn er gerust in en we denken dat we deze moeilijke tijd weer achter ons drie kunnen laten. Zeker onze Wannes geeft er geen moer meer om en is weer zijn helemaal zelve. Hij rolt en holt zorgeloos door zijn domein.