De deur zwaaide open. Voetstappen weerklonken in de zaal. Zijn kooi werd opengedaan en een soortgenoot werd binnengegooid. De nieuweling reageerde traag en botste hard tegen de grond. Hij krabbelde overeind, strekte de ledematen, richtte zich op en nam plaats naast zijn reeds opgesloten evenbeeld. "Hoi maat, waar kom je vandaan?" vroeg de, in gevangenschap geboren vleermuis, aan zijn nieuw binnengesmeten gelijke. "Vanuit het woud een paar kilometer hiervandaan," antwoordde de nieuweling terwijl hij zijn vleugels inspecteerde op eventuele scheuren. "Allée hoe hebben ze jouw dan verschalkt?" smaalde de celgenoot. "Och, de jagers bivakeerden al een paar dagen onder onze vluchtroute aan de in-en uitgang van onze grot. Deze ligt een beetje verdoken onder het hoge stugge riet, aan de rand van een kleine rivier niet ver van hun mensendorp. Wij vervolgden eenvoudig onze routine. Elke dag bij valavond verlaten we de grot om spelend tussen de toppen van de bomen onze buikjes vol te eten. Tegen de ochtend als de zon met haar eerste licht de donkerte van de hemel doorprikt, keren wij snel weer naar onze slaapplaats. Plots de derde ochtend, na een nacht flaneren tussen de oudste bomen van het zachtgroene, vochtige woud, weerklonken enkele schrille fluitsignalen. De verkenners van onze groep hadden beweging gedetecteerd bij de mensen op de grond. Wij sloten aaneen, vleugel tegen vleugel, zoals het ons was geleerd tijdens de oefendrilvluchten. Maar mijn kameraad, die wat trager van begrip was, bleef eventjes onder onze formatie bengelen. Ik wilde hem nog in het gelid drijven, maar terwijl ik hem juist tipte met mijn vleugelnagel, werden we beiden in volle voortvarendheid geremd. In een hoog tempo sloegen we bijna te pletter tegen het mensennet. Ontkomen was te laat. Ik zag nog vanuit mijn ooghoek, hoe mijn familie vleermuizen op het nippertje aan de mensenval kon ontkomen en veilig weerkeerde naar de grot. Ik spartelde heftig maar hoe meer ik probeerde weg te fladderen hoe steviger het net zich rondom mij spande. Uiteindelijk gaf ik mij gewonnen en liet mij gewoon bengelen in de val boven de hoofden van de tierende en juichende jagers. Wat er met mijn vriend is gebeurd, weet ik niet. Ik heb hem niet meer weergezien. Ze sloten mij op in een kleine doos zonder drank en eten. Hoelang ik vastgezeten heb in mijn veel te kleine behuizing weet ik niet meer. En nu ben ik hier, uit de doos gegooid ver van mijn habitat." Zijn celgenoot liet zijn kop even hangen, opende de vleugels en zoefde omhoog in de kooi. Hij klampte zich vast met zijn fel ontwikkelde achterste poten aan een ijzeren staaf van hun cel, hing comfortabel ondersteboven en plooide de vleugels om zijn lichaam. Het was op dat ogenblik dat de nieuweling acht sloeg op de ochtendschemering die door het grote venster van hun gebouw kwam opdagen. Hij volgde het voorbeeld van zijn gezel en bengelde even later, ook in gesloten houding, aan de zoldering van hun kooi. De dag daarop bleef het rustig in hun blok. Tegen valavond werd hij wakker door het heen en weer fladderen van zijn celgenoot. Hij opende zijn vleugels en geloofde zijn oren niet. De fluitsignalen van zijn maat vertelden hem dat het etenstijd was. Zonder verpozen liet hij de ijzeren staaf los en vulde zijn buikje. Amper een paar minuten konden ze genieten van enkele korte vliegtochten in achtervolging van hun prooien. Hij voelde zich weer even vrij, hoewel de heen en weer bewegingen zeer beperkt ja zelfs, heel gedrongen waren. "Het plezier is van korte duur," fluisterde zijn maat. "Maar we hebben een genadige dag gehad," vervolgde hij snel. Ze keerden weer naar hun hanghouding maar ditmaal zonder de vleugels rond hun lichaam te plooien. "Luister, ik ga je vertellen hoe we hieruit komen en weer de vrije natuur kunnen tegemoet vliegen. Trouwens, ik noem me zelf Guano. Ik ben hier in gevangenschap geboren en altijd het speeltje van de menswetenschapper geweest. De dagen dat de mens mij prikt, ziek maakt of snijdt, laat ik mijn woede en pijn de vrije loop door op hun of beter in hun handen te kakken. Op een dag hoorde ik één van hen zeggen: - weer van die vuile guano aan mijn vingers - en sindsdien noem ik mij zo." Hoe heet jij?" "In mijn familie noemde ze mij Raket omdat ik snel ontplof als iets me tegenzit." Guano glimlachte even en veegde met zijn ene vleugel snel over zijn korte snuit. Guano liet de ijzeren staaf los en viel pardoes naar beneden maar op het allerlaatste ogenblik scheerde hij weer omhoog en hing weer aan de kooi maar ditmaal rechttegenover Raket. "Hoe is het daarbuiten? ik heb dikwijls gefantaseerd over de wijdse natuur en de vrijheid die je overal heen voert. Ik heb nooit iets anders gezien dan deze ijzeren kooien, glazen labokisten en sadisten van mensen. Ze noemen zichzelf onderzoekers, geleerden ja zelfs professor. Ze gebruiken ons om hun vege lijf en leven te redden. Ze beseffen alleen nog niet dat ook zij deel uitmaken van deze mooie blauwe planeet die ons voedt, onderhoudt ja, zelfs het plezier in ons leven schenkt. Ik zou ze zo graag eens een lesje willen leren. Wij zouden eens moeten samenspannen om die tweevoeter eens met zijn beide poten weer op de aardse grond te zetten. Wat denk je?" Raket keek Guano verbaasd aan en besefte dat deze vleermuis, hoewel ze nooit enige vrijheid had gesmaakt, toch de revolutie preekte en wilde terugvechten. Hij besefte, niettegenstaande de gevangschap van Guano, dat deze de wereld daarbuiten toch een beetje kende. Raket beschreef aan zijn celgenoot hoe het leven in en buiten zijn grot was. Hij vertelde hem over zijn grote familie en de band die ze onderling hadden. Eigenlijk was het vleermuizenleven een zeer rijk, rustig en ongedwongen leven. Twee problemen doorprikten hun paradijselijk verblijf op aarde. De eerste moeilijkheid waren de droge zomers, want dan zwermden er veel minder insecten rond en was honger een zacht sluipende moordenaar. Maar de tweede hinderpaal was de mens en die was onvoorspelbaar, ruw, gulzig en genadeloos. Deze soort vernielt alles op haar weg naar rijkdom, macht en eeuwige glorie. Guano die heel aandachtig naar Raket had geluisterd, veegde met zijn rechtervleugel een traan weg die over zijn korte, bruinzwarte snoet rolde. Hij schudde hevig met zijn geopende vleugels, keek plots heel beraden, liet de kooi los en vloog als de bliksem driemaal heen en weer in een razend tempo. Wanneer hij afgekoeld was hing hij opnieuw naast zijn medegevangene. " 's Ochtends komen twee mensen mij uit de kooi halen," begon hij. " Het is al volop licht als ze mij van mijn ijzeren staaf lospeuteren. Aanvankelijk bood ik veel weerstand. Ondertussen heb ik ondervonden, dat ik nadien nog veel zieker ben of meer pijn heb omdat mijn lichaam dan vermoeid de zware proeven, zeg maar maartelingen, ondergaat. Herstellen vergt nadien veel meer energie. Beter worden is voor mij een dagelijkse opgave want die geleerden pompen mij vol met allerlei vuile virussen. Gelukkig ben ik jong en vecht mijn lichaam terug en dat is juist wat die heren willen. Ze gaan dan op zoek in mijn bloed naar antistoffen tegen die rotzooi. Ik ben in feite een levend biologisch wapen. Dus sinds enkele weken laat ik maar begaan en heb gemerkt dat sindsdien die twee gasten veel slordiger met de veiligheidsmaatregelen omspringen. Eén van hen opent zelfs de buitendeur en geniet van dit voor hen, rustige ogenblik, om een sigaretje te roken. Omdat ik heel die tijd alleen was, kon ik onmogelijk ontsnappen maar nu ben jij hier en samen moeten we het proberen." Raket had aandachtig geluisterd en was geschokt door het verhaal van zijn nieuwe vriend Guano. Hij vertrouwde hem volledig en schudde hem de vleugel en bezegelde zo hun ontsnappingsplan en vriendschap. De hele nacht overliepen ze de aanpak van hun gewaagde uitbraak. De enige factor die ze niet in handen hadden was de tijd van verrassing.
De volgende ochtend stond de zon al hoog aan de hemel als de binnendeur plots openzwaaide. Twee medewerkers van het laboratorium wandelden rustig binnen. "Je zal mij vandaag moeten helpen want er zitten nu twee vleermuizen in de kooi." zei één van hen. "Maar neen," antwoordde de andere terwijl hij de buitendeur opendeed en een sigaretje uit het pakje haalde, " bij daglicht bewegen die beesten niet, ze zien helemaal niets overdag. Je hoeft niets te vrezen van die andere, die slaapt zeker verder." De eerste opende de deur, peuterde Guano los en wandelde met hem uit de kooi. Op het ogenblik dat hij Guano in één hand vasthield en met de andere de kooideur wilde sluiten, liet Raket zich van zijn hangplaats vallen, pijlde met zijn echo naar de ogen van de labomedewerker en vloog in ware kamikazestijl op zijn doel af. De belaagde medewerker beschermde zich met zijn ene vrije hand maar zijn andere hande loste de greep rond Guano niet volledig. Raket besefte dat Guano nog niet kon ontsnappen. Hij schoot omhoog, maakte een bocht van 180° en raasde met opengesperde muil en aan een buitengewone hoge snelheid op de man af. Op het ogenblik dat Raket het voorhoofd van de mens met zijn volle lichaam raakte, loste hij een fractie van tijd zijn grip op Guano. Deze beet hevig en hard in de ongelukkige tweevoeter zijn hand en wurmde zich een weg naar de vrijheid. Beide vleermuizen zoefden snel door de openstaande buitendeur waar de tweede medewerker, met open mond, niets anders kon doen dan hen nastaren. Ze schoten hoog de vrije natuur in. Guano volgde Raket want deze had hem beloofd te introduceren bij zijn familie. Onderweg hielden ze even halt in een stadje. Ze hadden geopteerd voor een dierenmarkt want hier wemelde het van vliegen en dat was een gemakkelijke maaltijd voor onze twee vrienden. Ze hingen uit te rusten aan de dikste balk in de nok van het marktgebouw als Guano Raket aantikte en zei: "Voor ik samen met jouw van de nieuwe wereld, mijn nieuwe familie en de veroverde vrijheid wil genieten, zou ik de mens graag een grote loer willen draaien. Ik heb je verteld dat ik een biologische bom ben wel..." Raket lachtte honderduit maar knikte onstuimig ja en zag zijn vriend naar beneden vliegen op zoek naar een enorme pruttelende kookpot. Eens gevonden vloog Guano er in scheervlucht verscheidene malen over de terwijl hij zijn virusrijke kak de vrije loop liet en zette zo de kroon op hun ontsnapping. Het vervolg van Guano en Raket hun daden is actuele geschiedenis...?