Hoe zal onze wereld eruitzien na de covid-19 plaag? Het is een vraag die velen onder ons dagelijks bezighoudt. Zullen we anders moeten winkelen, sporten, werken en zullen de kinderen, scholieren en studenten het leren anders ervaren. Eén ding voor de scholen en universiteiten is duidelijk: de computer en zijn toepassingen zullen een veel grotere plaats krijgen in de na-pandemische tijd. Trouwens, naar mijn mening, zal de pc een veel grotere rol spelen in de mens zijn doen en laten. De mens als slaaf van de machine zal geen science-fiction gegeven meer zijn maar een keiharde realiteit. Is dit nefast? Uiteraard niet maar alles hangt af van hoe wij hiermee omspringen en dan heb ik mijn twijfels. De geschiedenis leert mij dat we als mens meestal de verkeerde afslag nemen.
Hoe zal onze wereld eruitzien na de corona? Eén zaak is voor mij heel duidelijk: we zullen veel meer afstand moeten nemen van elkaar. De gemoedelijke omgang met mekaar zal tot het verleden behoren. Na de dorpsgemeenschap, de familie en het gezin zal nu de nadruk worden gelegd op het individu. Deze gang van zaken was al een heel tijdje bezig maar wordt door deze vergrendeling van mensen nu waarlijk op de spits gedreven. Virologen en in navolging van hen, de machthebbers, maken ons nu al duidelijk dat we steeds afstand zullen moeten blijven bewaren. Dat we op openbare plaatsen maskers zullen moeten dragen en zeker geen lichaamscontact mogen hebben. De jongere generaties zullen met deze nieuwe gedragswijze opgroeien en het, binnen afzienbare tijd, heel gewoon vinden dat we, op veilige afstand, naast mekaar langslopen zonder een groet of een glimlach. Misschien krijgen we dan beelden zoals uit "Star Trek". Een volledig geautomatiseerde maatschappij waarin de mens enkel functioneert als een robot en niets of weinig menselijk nog heeft. Neen, zo een vaart zal het niet lopen, maar de warme knuffel, het mekaar eens goed vastpakken zal als negatief gedrag aangevoeld worden. Eigenlijk bewandelden we als maatschappij al deze weg, want sinds de "Dutrouxperiode" durven weinigen nog andermans kind zijn handje vastnemen, of over zijn hoofdje wrijven. Sinds de "Me Too" beweging durf je een meisje/vrouw geen schouderklopje meer geven. Vele warme, vriendelijke en niet slecht bedoelde aanrakingen zijn al sinds jaren verbannen uit onze maatschappij door het toedoen van sommige puristen. Begrijp me niet verkeerd, heel wat laag gedrag kan en mag niet getolereerd worden, maar we mogen het kind niet met het badwater weggooien. Maar nu wordt ons samenzijn door een klein onooglijk diertje helemaal op zijn kop gezet. Deze virus zal ons gedrag voorgoed wijzigen. We zullen overhellen naar een maatschappij van elk voor zichzelf en de overheid voor allen. Want waar ik mij sedert een aantal maanden erg aan stoor, is hoe de overheden zich met alles bemoeien en ons leven trachten te organiseren. Ik behoor dan wel tot de seniorenbende en heb geleefd in de voetsporen van mei 1968 en wil dus niet door gelijk wie of wat gedirigeerd worden. Maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat vele jongeren van vandaag zich liever laten leiden door programma's en internetverbindingen. Zoals het zoeken van een lief gebeurt de dag van vandaag via koppelbureau's. Overheden en andere instellingen vertellen ons op gelijk welk uur van de dag hoe we ons moeten gedragen en wat goed is voor ons. Specialisten komen ons vertellen hoe we moeten omgaan met voor de hand liggende situaties. We moeten meer en meer communiceren maar wel vanop afstand, dus via 3G, 4G en binnenkort ook 5G.De media doet er alles aan om ons allemaal zoveel mogelijk op één lijn te krijgen. We moeten met elkaar en de wereld praten via controleerbare communicatiemiddelen. Wij, de seniors, zijn daarom het probleemkind. Wij hebben niet altijd deze nieuwe evolutie van dichtbij gevolgd, hebben daardoor een achterstand op de "Brave New World" en moeten in de goede richting geduwd worden. Isolement is een pasklaar antwoord. Gedaan met de dagelijkse babbel met de vriend(in), gedaan met het wekelijkse bezoek van de kinderen aan ouders en grootouders, gedaan met de revolutionaire gedachten van een paar heethoofden die een nieuwe politieke partij durven op te richten. Wie vandaag wenst te praten, boodschappen over te brengen of de revolutie wenst te prediken moet dit via de geijkte weg doen. Hij zal moeten passeren langs "Big Brother".
Hoe zal onze wereld eruitzien na dit virus? Totaal anders voor ons, de ouderen. Maar misschien aanvaardbaar voor de jonge generaties die met de smartphone, tablet, draagbare computer en en alle andere geautomatiseerde snuisterijen zijn groot geworden. Zij zullen de nieuwe maatschappij moeten invullen en of daar nog plaats is voor aanrakingen, knuffels en intimiteit zal van hen afhangen. Wij zingen het nog wel even uit en ik hoop dat de grote veranderingen die zeker op til zijn, het einde van ons leven niet te veel meer beroeren. Want één ding is mij zeker duidelijk: deze covid-19 is vorig jaar in ons leven gekomen en is een blijver. Dit virus is de voorbode van een veel grotere omwenteling die ons te wachten staat. Een omwenteling die ons economisch, financieel, cultureel en samenlevingsgewijs zeer veel pijn zal doen. Hopelijk vinden we de weg, na deze grote wereldbrand die juist is aangestoken, naar het ware samen leven weer terug.