Gebeurd maar één keer in je leven. Inderdaad maar voor heel wat medeburgers onder ons is deze ene keer teveel. Aanvankelijk waren er legio mensen die het niet begrepen en dus met de nieuwe regels losjes omgingen. Ondertussen zijn we allemaal tot het besef gekomen dat het menens is en dat "In ons kot blijven!" wel duidelijk de boodschap is. Uiteraard mogen we af en toe eens een luchtje scheppen, moeten we boodschappen doen en zijn er nog veel mannen en vrouwen die moeten gaan werken, maar laat je dan leiden door één heel belangrijke regel, vermijdt zoveel mogelijk fysiek contact (niet alleen met personen maar ook met goederen) en houdt voldoende afstand, minstens anderhalve meter.
Ik las deze week een artikelreeks over de pest in de middeleeuwen en verwonderde mij over de enorme gelijkenis. De eerste symptomen, het uitbreiden van de ziekte tot een epidemie en uiteindelijk de nodige maatregelen om de zwarte dood in te dijken. Het enige verschil tussen toen en nu, is de medische vooruitgang die wij ondertussen kennen. De verzorging van onze zieken vandaag is veel beter en daarom ook efficiënter maar ook nu moeten we het virus laten uitrazen en door isolatie voorkomen dat ze explosief door Europa reist. Hoedje af voor allen die aan het front strijden: het verplegend personeel, de ambulanciers, dokters en alle vrijwilligers die zich inzetten om de zieken te verzorgen, helpen, steunen en begeleiden.
Wat ons betreft verandert er eigenlijk niet veel. In Frankrijk mogen we ons enkel verplaatsen als we een briefje invullen dat door de overheid is opgesteld. Het bericht geeft je vier mogelijkheden om de woning te verlaten: gaan werken, gezondheidsproblemen, familiale problemen, korte wandelingen of een sportief korte oefening en tenslotte boodschappen doen. Wij hadden al de gewoonte om boodschappen te doen voor een lange tijd. Anne heeft thuis een goed voorzien winkeltje om nog niet te spreken van de de drie diepvriezers die driekwart gevuld zijn. Dus sinds het verplicht thuisblijven, hebben we nog geen boodschappen hoeven te doen. We hadden wel onze voorzorgen een beetje genomen en voldoende goederen bij voorbaat opgeslagen. Het drinkwater werd volledig aangevuld want zoals de meesten onder jullie weten, we zijn niet aangesloten op het waternet en gebruiken enkel regenwater. Volgende woensdag ga ik onze bestelling ophalen in de drive van de Super-U. Alle eetwaren zijn zaterdag besteld via internet en zullen voor ons gereed staan tussen 15 en 16uur woensdagnamiddag. Wij preferen deze vorm van boodschappen doen om zoveel mogelijk contact te vermijden. Wij denken, dat door al een geruime tijd geïsoleerd te wonen, onze immuniteit toch niet echt scherp staat. Wij hebben al aan den lijve ondervonden dat telkens wij met de drukke mierenhoop van de maatschappij in contact komen, we kort nadien ziek worden. Daarom nemen Anne en ik het zekere voor het onzekere en zoeken we het virusgevaar niet op. , Sinds we in Frankrijk wonen, zijn we geen liefhebbers meer van veel omgang , verenigingen en grote vriendengroepen en kunnen gerust een hele tijd zonder sociale contacten. Telefoon en internet hebben voor ons geen geheimen en via deze weg hielden wij reeds de laatste vijftien jaren contact met familie en vrienden. Verder wisselen we telefonisch info uit met de Franse vrienden en weten we hoe het met hen en het dorpsleven gaat in de grote omgeving. Wat ik wel mis, is onze regelmatige eetuitstap. Verder is het grote verschil dat het "van moetens" is en daar heeft mijn karakter het wel wat moeilijk mee. Gelukkig is het een verplichting om een noodzakelijk kwaad uit te roeien en dus heel vlot aanvaardbaar. Toch wringt het bij deze vogel die zo vrij mogelijk wil zijn.
Het is hier nu wel hééél stil. 's Ochtends heel vroeg worden we verwend door een waar vogelkoor. Later in de voormiddag valt al dat getsjirp weg en hoor je enkel nog de specht die een nieuwe thuis klopt in een boom of een ezel die in de verte balkt. Gisterennamiddag vlogen de twee kraaien over ons huisje. Ze nestelen in het bos aan de overzijde van de weg. Hun gekraai deed mij kippenvel krijgen want het lawaai van hun slagende vleugels tegelijk met hun geroep, toverde in mijn geest het middeleeuwse beeld van een dode boom met een opgehangene aan een tak waarop de zwarte kraai met open bek zit. Deze voorstelling in deze tijden van onheil maakte mij even triest. Snel verdween de nare gedachte en prijsde ik mij opnieuw gelukkig hier op onze berg te wonen. Elke ochtend ga ik met Wannes op wandeling. Hij weet met zijn geluk geen blijf. Hij staat ongeduldig aan het hek over en weer te springen om op mijn teken zo vrij als een vogel de baan op te lopen. Hij loopt en springt als een hinde van de ene kant naar de andere. Ik hoef mij weinig zorgen te maken over hem want passage is zo goed als onbestaanbaar. De eerste dagen na de aankondiging van de president waren er nog heel wat auto's, ja zelfs wielertoeristen die meenden te mogen genieten van een rustig tochtje. Ondertussen zijn de boetes opgetrokken en is de controle verscherpt en is onze berg autoloos. Normaal moet ik mijn identiteitskaart en verplicht briefje bij hebben maar wij zijn zo alleen op deze berg dat controle en een eventuele boete van de politie wel echt heel toevallig zou zijn. Wij wandelen dus zo vrij al vogels heen en weer door de wijde omgeving. We hebben wel, nu vrijdag, moeten rekening houden met twee Spaanse heethoofden die het bomen kappen probeerden te hervatten. Maar zaterdagochtend zijn ze zonder boe of ba weer plots verdwenen. Deze firma mag sowieso niet werken omdat hun arbeid niet echt noodzakelijk is. Daarenboven, denk ik, dat ze vrezen dat hun arbeiders de grens niet meer over mogen en dus hier vast zouden komen te zitten.
Wat Anne en ik ook hebben opgemerkt, is dat zelfs het vliegverkeer bijna helemaal stil ligt. Als er toevallig nog eens een Airbus of Boeing overvliegt dan vult zijn geluid het hele luchtruim. Zelfs onze Wannes kijkt dan op en als wij dan reageren begint hij boos met zijn hoofd in de lucht te blaffen op de rustverstoorder. Wij horen alles. Zelfs een vrachtwagen op de Route Nationale in Puivert horen wij voorbijrijden en dat is een heel eind van ons verwijderd. Door op een berg te wonen kan het geluid uit de verre omgeving ons bereiken. Michel, onze benedenbuur op ongeveer een viertal kilometer, vergat deze week hoe stil het was. Hij stond buiten te telefoneren met zijn advokaat. Ik heb alles gehoord over zijn scheiding en de vele moeilijkheden die hiermee gepaard gaan. Hoewel hij absoluut geen geheimen heeft prijsgegeven toch zijn we deze situatie als moderne mens helemaal niet gewend. Vroeger zongen de voorouders een boodschap van de ene vallei van de Pyreneeën naar de andere vallei. Het zou een waardig alternatief zijn vandaag als het telefoonverkeer het mocht begeven.
Deze unieke situatie biedt ons ook mogelijkheden. Solidariteit onder de mensen groeit, dieven vallen zonder werk, de bedriegers worden vlugger opgespoord en hun manier van werken sneller meegedeeld, onze inventiviteit is immens en de creativiteit oneindig. De rust, de grotere stilte, en vooral het tragere ritme van het dagdagelijkse leven is een opportuniteit voor velen om zichzelf beter te leren kennen, om zichzelf te zoeken, om te mediteren, tijd voor uzelf te nemen en het leven opnieuw in zijn ware gedaante te ontmoeten. Deze tijd opent misschien een venster op een andere toekomst met een beter, rustiger en gezonder leven. We leren misschien de ware waarden opnieuw ontdekken en vasthouden. Het klimaat is zeker gediend met deze ingedrukte pauzeknop en hopelijk leert deze stilstand ons om later onze planeet meer te ontzien om zo deze blauwe aarde en al haar bewoners een fijne zorgeloze toekomst te bezorgen.