Week 10. Bosvernieling.
Hoe teleurgesteld kan je zijn in sommige mensen? Zoals ik jullie reeds meldde, hebben een paar eigenaars beslist om hun dennenbossen te rooien. Maar wat ik nog niet besefte, was dat ook de eigenaar van het grote bos achter onze eigendom zijn bomen laat kappen. Wij hadden nochtans elkaar de handen geschud, amper een achttiental maanden terug, waarmee een mondeling akkoord tussen ons werd vastgelegd. Een akkoord dat stipuleerde dat hij zijn eigendom niet zou verkopen en zijn bomen niet zou omleggen voor eigen brandhout, zonder ons voorafgaandelijk te contacteren. We zouden dan een prijs overeenkomen om de mondelinge voorverkoop te bevestigen.
Wanneer ik in de loop van deze week een wandeling maakte door dat bos, merkte ik plots oranje verfaanduidingen op enkele bomen. Ik besefte dat dezelfde kapfirma die hogerop de berg al een paar hectare had vernield, de grenzen van het bos had afgetekend. De verfplekken betekenden absoluut geen goed nieuws. Hoewel deze onderneming gestopt was met werken omwille van de vele regen die het terrein zompig en onberijdbaar maakte, toch had één van hen in alle stilte en geniepigheid het volgende werkterrein afgebakend. De gluiperd had gebruik gemaakt van de vele stortregens om ons, maar vooral onze Wannes, niet tegen het lijf te lopen. In alle stilte en geheimzinnigheid wist hij zijn verfoeilijke ronde met verfbus te voltooien. Verbaasd stelde ik eveneens vast dat ze onderaan het grote bos al een werkweg hadden geëffend met hun bulldozer. Tot mijn grote plezier was deze machine wel vastgelopen in het vele slijk dat de natuur had opgehoest tijdens de regenbuien om de vuile menselijke bedreiging even een halt toe te roepen. Het kostte deze snoodaards een volledige dag om, hun pletwals van de natuur, weer vrij te trekken. Maar spijtig genoeg weet ik dat dit uitstel geen afstel is. Hoewel ik stiekem hoop dat iets of iemand toch stokken in de wielen zou kunnen steken van deze hufters van eigenaars en hun gecontracteerden natuurbeulen om hun plannen definitief de grond in te boren.
IJdele hoop. Erger, de dag later vertelde Anne mij dat waarschijnlijk diezelfde kl.....k zelfs het bos vlakbij had aangeduid. Ik ging onmiddellijk een kijkje nemen en Anne had gelijk. Het ganse perceel, langs de volledige grenslijn met onze bossen, was aangevinkt. Hoewel dit "bos" of wat er van overblijft reeds een tiental jaren geleden was ontgind, toch zouden ze nu nogmaals met de grove borstel doorheen dit stuk natuur gaan. Indien de ergste nachtmerrie bewaarheid wordt, dan blijft er langs onze noordergrens geen één boom meer overeind staan. De vorige keer had de eigenaar ons nog ontzien en een rij bomen laten staan langs onze percelen. Ditmaal is er geen medeleven meer noch met ons of de natuur. Als de beulen hun werk zo grondig doen als wat ze hogerop op onze berg hebben laten zien, dan wordt het een werkelijke kaalslag op amper een meter naast onze perceelgrens.
En alsof dit allemaal nog niet erg genoeg is, tonen deze kwasten helemaal geen respect voor de natuur in al zijn schoonheid maar ook niet voor de eigendom van de omliggende eigenaren en al zeker niet voor het publiek domein. De départementale weg die over onze berg slingert, is door hen op vele plaatsen, door hun zwaargewichten van machines, volledig aan flarden gereden. Zelfs heel wat brugjes werden gewoon stukgereden. De grachten die slechts vorige zomer volledig waren gereinigd, zijn door hen tot vlakke poelen herleid. Het vele water dat deze dagen uit de hemel viel, stroomde her en der over de weg met alle gevolgen vandien. De werklui van het département kunnen helemaal opnieuw van nul beginnen. En wie betaalt het gelag, jawel... de belastingbetaler. De gemeenteweg die naar het gehuchtje Bordeneuve leidt, is een ware ravage. Met de rupsbanden van hun bulldozer hebben ze alles omgewoeld. Zelfs de ijzeren goten die het water van de weg moeten wegleiden, zijn verbogen of gewoon uit de grond gewrikt. Een beuk van wel veertig jaren oud is éénvoudigweg neergehaald omdat zijn basis als sokkel moet dienen voor de stapelplaats van het het gekapte hout. De reus zelf ligt troosteloos langs de bosrand. Of ze zijn stam ooit zullen recupereren is nog maar de vraag. Het enige wat voor deze onderneming van tel is, zijn de rechte stukken stam van gelijk welke boom, dik of dun, jong of oud. De takken blijven achter. Wat een verspilling en wat een slagveld. Er blijft zeker nog voor tientallen winters heel goed brandhout verlaten achter. Waar is de tijd dat de mens met respect voor de natuur de bomen uitkoos en zonder verdere vernietiging van de omgeving zijn nodige hout uitkoos en alles wat het land hem schonk, verwerkte. Er telt voor deze erkende bandieten maar één wet: zo snel mogelijk zoveel mogelijk geld maken van een stuk natuurbos. En wat nadien met het omgeploegde verwoeste troosteloze stuk grond moet gebeuren, is voor hen een onbeduidende vraag. Maar afgrijselijker nog: ook voor de grondeigenaren, die deze mannen onder de arm namen, is dit absoluut geen prioriteit. Zij hebben hun deel van de koek reeds uitbetaald gekregen voor de aanvang van de verwoesting van hun eigendom. Daarom is de toekomst niet meer aan hen. Voor deze kortzichtige en egoïstische mensen is het de ver-van- hun-bed show en hun kinderen zijn abslouut niet geïnteresseerd in dit ver van hun leefmilieu gelegen stuk groen. Weten deze jonge mensen überhaupt nog wel dat zo een reus van een beuk ooit uit een klein nootje is opgegroeid. Hebben ze nog een band met het buitenleven? Hoewel de jeugd de mond vol heeft van klimaatcrisis, toch zijn ze blijkbaar niet in staat om hun op geld beluste ouders op andere gedachten te brengen. Ik denk dat een heel groot deel van de jeugd niet aan het woord wordt gelaten door de pers en drukkingsgroepen omdat ze er een heel ander idee of geen op nahoudt. Maar dat is stof voor een ander verhaal.
Kortom: in onze groene berg worden grote gaten geslagen zonder respect voor haar omgeving laat staan voor haar toekomst. Maar wat mij absoluut woest maakt, is dat de oorspronkelijke verwoesters dat zelfs doen zonder hun woord te houden. Is het misschien omdat een buitenlander hun vertelde dat hij alleen maar omwille van het behoud van zoveel mogelijk bos graag hun gronden wil kopen? Is jaloezie en het niet gunnen de doorslag of vooral omdat hij niet van eigen bodem is en ze hem in clubverband eens een lesje zullen leren? Het zijn steeds die enkele domme menselijke eigenschappen die onze moeder aarde vernietigen. De appel van Eva wordt nog steeds verder afgeknabbeld. De laatst ontstane dierensoort die op aarde verscheen zal de eerste zijn om zichzelf en een groot deel van zijn planeet en wat erop huist teniet te doen. Maar toch geef ik de moed niet op. Ik herinner mij het vertelselke waarin een stille oude man dagdagelijks zijn wandeling deed met in zijn broekzak een aantal eikels. Tijdens de trip, uitsluitend vergezeld van zijn hond, plantte hij op de ontboste plaatsen in mooie rijen zijn, de door hem bewaarde en gesorteerde eikels. Het is pas jaren later dat deze ooit voor waardeloos achtergelaten, vernielde percelen weer openbloeiden tot mooie eikenbossen vol jong dierenleven. Dankzij dit prachtige voorbeeld van een stille, kleine, persoonlijke revolutie kan ik misschien ook onze berg terug zijn glorie van oudsher herstellen. En hopelijk is tegen dan de oude vertrouwde bosontginning met respect voor natuur en omgeving en zonder enige verspilling van natuurlijk materiaal weer de norm. Morgen start ik de operatie herbebossing en mogelijk keert het tij en kunnen volgende generaties op hun beurt genieten van een verkwikkende wandeling in het bos, met of zonder hond.
